เวลาผ่านไปหลายปี ชื่อ ”Virginia Woolf”ปรากฏให้ได้ยินอีกครั้งกับภาพยนตร์เรื่อง The Hour มี นิโคล คิดแมนรับบทเป็นนักเขียนหญิงนามว่า Virginia Woolf แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้สักที แม้รู้ว่าดีและอยากดูแต่ก็ยังไม่ได้ดู

ตอนนี้ชื่อ ”Virginia Woolf” กลับมาอีกครั้งกับหนังสือที่เธอเขียนเรื่อง คุณนายดัลโลเวย์ (Mrs.Dalloway) แปลโดย ดลสิทธิ์ บางคมบาง ที่ได้มาเป็นเจ้าของแต่ยังคงไม่มีเวลาเปิดอ่านอีกจนได้

หาก ”Virginia Woolf” ยืนอยู่ใกล้ๆตอนนี้เธอคงกระซิบที่ข้างหูว่า “เราควรทำความรู้จักกันสักทีนะ”

ในคืนที่นอนไม่หลับฉันกลับคิดถึงชื่อเธอ ”Virginia Woolf”

เปิดรับเดือนใหม่ด้วยผลงานอีกหนึ่งชิ้นเป็นงานเขียนประเภทสารคดีท่องเที่ยว

ที่เขียนไว้และได้ลงในคอมลัมน์ Travel ของนิตยสารกุลสตรี ฉบับที่ 981-982

แม้จะเป็นเพียงส่วนเสี้ยวเล็กของนิตยสาร ก็รู้สึกภูมิใจและดีใจที่ได้ลงในปกเดือนสำคัญแบบนี้

ถ้าใครเป็นแฟนประจำของกุลสตรีก็อย่าลืมเปิดหน้าคอลัมน์นี้ด้วยนะคะ

หรือใครผ่านไปเห็นอยากลองเปิดอ่านเล่นๆดู ก็จะได้พบบรรยากาศสวยๆของเมืองที่อยู่เหนือสุดของเวียดนาม

ใครได้อ่านแล้วอยากแนะนำ ติชมอะไรก็มาทิ้งข้อความกันไว้ได้ค่ะ

ปล.ภาพถ่ายที่ลงในนิตยสารบางรูปได้อนิสงฆ์จากภาพของเพื่อนๆร่วมทริป ทำให้ได้ภาพบรรยากาศหลายๆมุม

ที่ผู้เขียนเองถ่ายไว้ได้ไม่ครบถ้วน ขอขอบคุณเพื่อนๆมากค่ะ ^__________^

ช่วงนี้เกิดวิกฤตน้ำท่วมในประเทศไทยรวมทั้งในกรุงเทพฯด้วย ตัวเองก็เป็นคนหนึ่งที่โดนผลกระทบนี้ด้วย

แต่ถือว่าน้อยนิดเมื่อเทียบกับคนอื่นๆที่บ้านถูกท่วมกันเป็นเมตรๆทีเดียว แม้จะรู้สึกไม่สบายใจกับเหตุการณ์นี้อยู่หลายสัปดาห์

จนไม่เป็นอันทำอะไร สิ่งหนึ่งที่ได้เห็นได้รับรู้คือคนไทยอย่างไรก็ไม่ทิ้งกัน คนส่วนใหญ่มีหัวใจดวงโตที่เพียงพอจะเป็นผู้เสียสละและเป็นผู้ให้

ทั้งกำลังกาย กำลังใจ กำลังทรัพย์ สุดแท้แต่จะช่วยเหลือกันได้ ล้วนเป็นภาพที่สวยงามท่ามกลางภาพของความทุกข์ยาก

และอีกไม่นานภัยครั้งนี้จะต้องผ่านไป แม้จะใช้เวลานานเป็นเดือนหรือหลายเดือนก็ตาม “ไม่มีอะไรคงอยู่กับเราตลอดไป”

ไม่ว่าจะเป็นความสุข หรือแม้แต่ความทุกข์ก็เช่นกัน

ดังนั้นความไม่ประมาทและการหาความสุขจากทุกข์จึงเป็นทางออกสำหรับหัวใจของเราทุกคน ในวิกฤตเราจะได้มองเห็นภาพบางอย่าง

ที่ไม่สามารถได้เห็นในยามปกติ ของให้เรามองภาพดีๆเหล่านี้และให้มันเป็นกำลังใจที่จะเดินหน้ากันต่อไป…

    Heart of Thailand is always beautiful  \^o^/     

ผัดคะน้าปลาเค็ม หมูทอดกระเทียมพริกไทย ยำถั่วพู และแกงจืดตำลึง อาหารหน้าตาพื้นๆไม่ได้หรูหราอะไรสำหรับสี่คนถูกจัดเรียงไว้บนโต๊ะ

“จัดแค่สามที่ก็พอ จอมไม่ทานด้วย” จอมใจออกจากห้องมาบอกนวลเอาไว้ว่าเธอจะอยู่ในห้องและไม่ต้องมาตาม

“ทำไมล่ะคะ คุณจอมเป็นเจ้าของบ้านก็ต้องอยู่ทานด้วยสิคะ”

“จอมไม่ชอบนั่งทานข้าวกับคนไม่รู้จักมักคุ้น” หญิงสาวตอบเรียบๆ

ความจริงเธอไม่อยากเจอบทสนทนาที่เดาได้ว่าจะมีอะไรบ้าง อย่างเรื่องเธอทำงานอะไร มันเป็นคำถามที่เธอไม่ต้องการจะตอบ แม้รู้ว่ามันเป็นการเสียมารยาทอย่างมากแต่คงต้องยอม

ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นเพื่อนบ้านยายเธอมาก่อนเถอะ เธอคงไม่ได้อยู่ที่นี่นานจนต้องทำตัวเป็นมิตรกับเพื่อนบ้านเกินเหตุแบบนี้ ขนาดอยู่คอนโดมาหลายปีเธอไม่รู้จักใครที่นั่นสักคนยังไม่เห็นจะเป็นปัญหาอะไร

“ไม่ต้องตามจอมออกมานะ” หญิงสาวตัดบทง่ายๆก่อนเดินหายกลับเข้าห้องนอนไป

จอมใจเพิ่งสังเกตว่าหน้าต่างห้องนอนยายมองทะลุไปเห็นบริเวณบ้านที่อยู่ข้างๆได้ เพราะเมื่อวานฝนตกหนักเธอจึงปิดมันไว้ไม่ได้ใส่ใจ

เมื่อมองผ่านรั้วไม้ที่กั้นไว้เพียงแค่บอกหลักเขตมากกว่าแบ่งแยกที่ใครที่มัน เห็นบริเวณอีกฝั่งเขียวครึ้มด้วยต้นไม้แต่ดูเป็นระเบียบกว่ามากเพราะมีพันธุ์ไม้หลากหลายถูกจัดเรียงเป็นสัดส่วนรายรอบบ้านไม้ชั้นเดียวแต่ดูใหม่กว่าบ้านของเธอมาก คงได้รับการซ่อมแซมใหม่เมื่อไม่นานมานี้

ทิวาเดินรั้งท้ายช่วยลุงชุบและห้อยขนต้นไม้ขึ้นรถกระบะที่จอดไว้ด้านหน้า รู้สึกเหมือนมีสายตาใครกำลังจ้องมองมาจึงหันไปดู เห็นจอมใจอยู่ที่บริเวณหน้าต่าง ทั้งสองประสานตากันอีกจนได้แต่คราวนี้ชายหนุ่มกลับเป็นฝ่ายชิงเมินใส่เข้าให้ก่อน

หนอยตาบ้าทำเป็นเมินใส่!

เชอะ! ทำเป็นคนเดียวหรือไง จอมใจจึงปิดหน้าต่างทันทีไม่คิดจะมองไปทางนั้นให้เสียสายตาอีก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น คนกำลังหงุดหงิดคิดว่าว่าป้านวลไม่เข้าใจที่เธอสั่งหรือไงนะจึงเดินไปเปิดประตูอย่างขุ่นเคือง

“จอมบอกว่าไม่ต้องมาตาม…” จอมใจชะงักไปเมื่อเห็นคนที่มาเคาะประตูห้องเธอไม่ใช่ป้านวล

“สวัสดีค่ะหนูจอม” หญิงวัยกลางคนแต่อ่อนวัยกว่าป้านวล เค้าความสวยในวัยสาวยังไม่จางไป รอยยิ้มอ่อนโยนนั่นทำให้เธอลืมว่าก่อนหน้านี้กำลังหงุดหงิดเรื่องอะไร

“สวัสดีค่ะ คุณ…”

“กานดาจ้ะ ฉันชื่อกานดา มานี่มา” คนสูงอายุกว่าแนะนำตัวเอง ก่อนจะดึงมือหญิงสาวให้ออกมาจากห้องไปยังโต๊ะอาหาร

“ฉันดีใจมากเลยนะจ๊ะที่หนูชวนมาทานข้าวด้วยกัน” กานดาจับจอมใจนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆเธอ

เพื่อนบ้านที่เธอไม่อยากรู้จักมีมนุษย์สัมพันธ์อย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะต่างวัยแต่กานดากลับชวนจอมใจคุยราวกับสนิทสนมกันมานาน

“เสียดายทิ้วเขาต้องรีบกลับไปทำงานต่อ แต่ก็ดีเหมือนกันผู้หญิงสามคนทานด้วยกันไม่ต้องมีผู้ชายมาขัดคอ จริงไหมจ๊ะ” กานดาดูร่าเริงจนจอมใจทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พยักหน้าเออออไปกับเธอ

“คุณยายหนูท่านทำอาหารอร่อยมาก แถมสอนฉันทำอาหารตั้งหลายอย่าง วันนี้เลยทำมาให้หนูชิมด้วย แต่ฉันไม่แน่ใจหรอกนะจ๊ะว่าจะอร่อยสู้คุณยายหนูจอมได้หรือเปล่า”

คนถูกชวนคุยมึนงงๆเหมือนต้องมนต์รู้สึกตัวอีกทีแขกผู้มาเยือนเลื่อนชามอาหารที่เธอทำมาตรงหน้า กลิ่นหอมฉุนอมเปรี้ยวคุ้นจมูกทำให้จอมใจต้องชะงักมองแกงส้มในชามกระเบื้องสีขาว

ช้อนส้อมถูกรวบวางไว้ข้างจานทั้งๆที่ข้าวยังไม่พร่องเท่าไหร่ แต่คนร่วมโต๊ะกลับไม่ประหลาดใจกับท่าทีไม่อยากอาหารของพี่ชาย

ชาลีเป็นแบบเสมอเวลาที่ได้ทานอาหารไทย ไม่ว่าที่ไหนมุมไหนของโลกว่าทำอาหารไทยได้รสชาติเป็นเลิศ ชายหนุ่มไปลิ้มลองมาจนทั่วแต่ก็มีอาการแบบนี้แทบทุกครั้ง อย่างดีเขาก็ชมนิดหน่อยว่ารสชาติดีเท่านั้น

ครั้งนี้ก็เช่นกัน!

“นี่ขนาดมากินอาหารรสชาติออริจินอลแล้วยังไม่ถูกปากอีก แสดงว่าคนที่เคยทำอาหารไทยให้พี่ชายทาน ต้องเป็นเชฟมือหนึ่งแน่ๆเลย”

แอนเดรียเสียอีกที่ตักอาหารที่สั่งจากโรงแรมมาใส่จานไม่หยุด แม้อาหารบางอย่างจะรสจัดจนต้องดื่มน้ำตามหลายอึกแต่เธอกลับชอบมันมาก

“ชีวิตนี้พี่คงไม่มีโอกาสได้กินอาหารรสชาติแบบนั้นอีกแล้วล่ะ” ชาลียิ้มนิดๆแต่แฝงไปด้วยความเศร้า

อดีตในวัยเด็กที่เลือนรางจนแทบจำอะไรไม่ได้นอกจากรสชาติอาหารที่เขาจดจำมันได้ คนเป็นน้องเข้าใจจิตใจพี่ชายดีจึงไม่เอ่ยอะไรเกี่ยวกับเรื่องอาหารอีก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นชาลีกดรับสาย เมื่อได้ยินเสียงปลายสายเขาจึงตอบเป็นภาษาไทยฟังชัดเจนอย่างไม่น่าเชื่อว่าชายหนุ่มเกิดและเติบโตที่มาเก๊า

“คุณกลับมาเมื่อไหร่ เราคงได้เจอกัน คิดถึงเช่นกันครับ” ชาลีพูดคุยสั้นๆกับปลายสายก่อนจะกดวางสาย รอยยิ้มเศร้าเมื่อครู่จางหายไปทันที

“ฮันนี่ของพี่โทรมาล่ะสิ” เห็นท่าทีพี่ชายเปลี่ยนไปคนเป็นน้องพอจะเดาได้ ที่สำคัญแอนเดรียฟังคำสนทนานั้นออกและพูดไทยได้บ้างเพราะพี่ชายสอนให้ แต่ชาลีไม่ชอบให้เธอแสดงตนว่ารู้ภาษาไทยกับคนอื่นเพราะจะทำให้บางคนในครอบครัวไม่พอใจ โดยเฉพาะพ่อของเขาเอง

ถึงยังไงความลับย่อมไม่มีในโลก คนที่เพิ่งเข้ามาได้ยินเข้าถึงกับชะงัก

“ขอโทษครับ” ทิวาเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาควรพูดภาษาอะไร ระหว่างไทยกับอังกฤษ

ชายหนุ่มคิดว่าจะแวะเข้ามาบอกเรื่องเขาขนต้นไม้มากองไว้ก่อนแล้วพรุ่งนี้ถึงจะลงมือจัดแต่งลงสวนอีกครั้ง ไม่คิดว่าจะมาได้ยินชาลีพูดภาษาไทย เพราะอีกฝ่ายไม่เคยบอกหรือแสดงทีท่าว่าเขาพูดภาษาไทยได้มาก่อน

“ต่อไปเราพูดภาษาไทยกันก็ได้ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกคุณแต่แรก” มาถึงตอนนี้ชาลีไม่อยากโกหก

ช่วงแรกที่เขาไม่บอกเพราะอยากจับสังเกตและเฝ้าดูการทำงานของอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ แต่เท่าที่ผ่านมาการทำงานของทิวาและนิสัยใจคอของชายหนุ่มทำให้เขาพอใจอยู่มาก

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” แอนเดรียได้โอกาสพูดบ้างแม้ไม่ชัดถ้อยชัดคำเหมือนชาลี แต่ก็ถือว่าพูดได้คล่องไม่น้อย

“คุณก็ด้วยเหรอครับ”

“พี่ชายสอนน่ะค่ะ ตั้งแต่เด็กเลย แต่ไม่เก่งเท่าพี่ชาย” หญิงสาวกระโดดจากเก้าอี้มาเกาะแขนทิวาอย่างสนิทสนม

“แบบนี้เราก็เป็นคนกันเองแล้วนะคะ” รอยยิ้มใสซื่อ ทำให้ทิวาอดเอ็นดูเด็กสาววัย18ปีไม่ได้

“เสาร์อาทิตย์นี้คุณทิวาพอมีเวลาบ้างไหมคะฉันอยากไปซื้อของ แต่ไม่รู้จะไปที่ไหนดี พี่ชายก็ไม่ว่างอีก” หญิงสาวทำหน้าน้อยใจที่พี่ชายไม่มีเวลาให้

“อย่ารบกวนคุณทิวาเลยวันหยุดเขาควรจะได้พักผ่อน ใช่มาตะลอนๆกับเด็กอย่างเรา”

“ถ้าคุณชาลีไว้ใจ ผมจะพาคุณแอนเดรียไปเองครับ ไม่ได้รบกวนอะไรเลย” ทิวาไม่ได้คิดอะไร บอกออกไปตามประสาคนมีน้ำใจ

“งั้นวันเสาร์เจอกันนะคะ สักบ่ายๆก็ได้” ท่าทางหญิงสาวดูดีอกดีใจที่จะได้ไปเที่ยวตามคำอนุญาตของพี่ชาย

จอมใจโกรธมากความร้อนของอากาศยามบ่ายยังไม่ร้อนแรงเท่าอารมณ์โกรธของเธอตอนนี้ที่พุ่งทะลุเพดานไปแล้วเมื่อเห็นข้าวของตัวเองบางส่วนถูกจัดเรียงบนโต๊ะ และเสื้อผ้าอีกหลายชุดแขวนอยู่บนราวที่มุมตลาดนัดลานกลางแจ้งของแหล่งรวมร้านเฟอร์นิเจอร์ยี่ห้อดัง

“ทำแบบนี้หมายความว่ายังไงยัยเอื้อม”

จอมใจถูกเพื่อนโทรเรียกให้มาหาที่นี่ หญิงสาวนั่งแท็กซี่จากอีกฝากของกรุงเทพฯมาที่นี่เพื่อเห็นข้าวของตัวเองถูกจัดวางขายในตลาดนัด ถึงที่จะถูกเรียกว่าตลาดนัดไฮโซอีกแห่งหนึ่งก็เถอะ

“แกจะโกรธทำไม ฉันหวังดีหรอกน่า ของพวกนี้แกคงไม่ได้ใช่แล้ว เก็บไว้ก็เกะกะเปล่าๆ ฉันอุตส่าห์หาที่ดีๆให้แกระบายของออกไปบ้างก็เท่านั้นเอง” เอื้อมดาวพยายามแก้ตัวให้ดูดี

ความจริงคือข้าวของยัดลงลังที่คุณเพื่อนมาฝากไว้มันแทบล้นห้องทำให้เธอต้องหาทางให้มันลดหายไปบ้าง หากแอบเอาไปทิ้งจอมใจคงมาแหกอกเอาแน่

การเอามาขายทอดตลาดแบบนี้น่าจะแก้ปัญหาได้บ้างที่สำคัญหญิงสาวกำลังมีปัญหาเรื่องเงิน ขายของพวกนี้ไปย่อมดีกว่าเก็บให้เน่าเปื่อยไร้ประโยชน์

“ขายไปบ้าง เก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ ของพวกนี้ฉันเห็นแกใช้อยู่ครั้งสองครั้งก็ไม่เห็นแกแตะอีกเลย สู้ขายเอาเงินมาใช้ดีกว่า” แม้ฟังดูมีเหตุผลแต่จอมใจก็ยังตะขิดตะขวงใจอยู่ดี

“ฉันไม่เคยขายของ” แน่ล่ะคนอย่างเธอไม่เคยต้องเอาของออกมาขาย หากไม่ชอบใจแล้วก็ยกให้คนอื่นไปเสียมากกว่า

“แต่แกก็ขายคอนโด ขายออฟฟิตไปแล้วนี่” คนฟังอดตอกย้ำออกไปไม่ได้ คำพูดของเธอไม่ต่างจากทิงเจอร์ราดลงแผลที่ยังสดอยู่

“ขอโทษ เอาน่าค่าเช่าฉันก็ออกให้ ฉันอยู่ช่วยขายด้วย วันนี้แกมีแต่ได้กับได้นะจอม” เห็นเพื่อนหน้าเสียพูดอะไรต่อไม่ออก เอื้อมดาวย่อมอ่อนให้อย่างนึกเห็นใจ

จอมใจไม่รู้จะพูดอะไรหากเป็นเมื่อก่อนเธอคงสะบัดหน้าเดินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่สภาพตอนนี้เธอทำแบบนั้นได้อยู่หรือไง

“เอางี้แกนั่งเฉยๆ ฉันจะขายให้เอง”

เพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่มีเหรอเอื้อมดาวจะเดาไม่ออก ถึงจอมใจจะไม่ได้เกิดมารวยล้นฟ้า แต่ชีวิตก็สุขสบายมาตลอดอยู่ๆต้องมาตากหน้าเป็นแม่ค้าแบบนี้คงทำใจลำบาก

ผิดกับเอื้อมดาวถึงพ่อแม้จะเป็นเจ้าของร้านทอง แต่ตอนเด็กๆเธอก็คุ้นเคยกับการค้าขายได้ออกมานั่งหน้าร้านดูพ่อแม่ขายทองอยู่บ่อยไป แถมข้าวของจอมใจแต่ละอย่างราคาไม่ต่างจากทองนักหรอก แต่อาจต้องลดราคาลงมาให้เยอะหน่อยเพื่อที่จะได้ขายง่ายขึ้น

เอื้อมดาวเป็นแม่ค้าที่ดีทำให้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเสื้อผ้ากระเป๋าและรองเท้าของจอมใจหายไปเกือบครึ่งจากที่ขนมากว่า 30 ชิ้น เอื้อมดาวนับเงินในมือเกือบสามหมื่นอย่างตื่นเต้น

“ยัยจอมดูสิ แค่สามชั่วโมง ของแกขายได้สามหมื่นกว่าแล้วนะ”

“แต่ที่ฉันซื้อมารวมกันมันหลักแสนนะ” เจ้าของสินค้านั่งหน้าบอกบุญไม่รับ อดนึกเสียดายของที่เธอซื้อมาต้องตัดราคาขายไปถูกๆ

“แหมทีเอาไปแจกคนอื่นล่ะไม่เสียดาย พอเอามาขายทำเป็นบ่น เอาไปเงินของแก” หญิงสาวรับมาอย่างไม่ใส่กับเงินก้อนนั้นนักและไม่ได้ใส่ใจกับบรรยากาศรอบตัวที่มีสายตาจ้องมองเธออยู่อย่างประหลาดใจ

“คนรู้จักเหรอคะ เธอสวยจัง” แอนเดรียเห็นชายหนุ่มที่มาด้วยกันจ้องมองแม่ค้าคนหนึ่งดูสวยสะดุดตา

“อ่อ เธอเป็นเพื่อนบ้านกับอาผมน่ะครับ” บอกให้ดูห่างเข้าไว้เป็นดี เขาไม่อยากสนิทสนมกับผู้หญิงร้ายกาจแบบนี้สักเท่าไหร่

“เธอเป็นแม่ค้าเหรอคะ ของที่เอามาขายของแบรนด์ดังทั้งนั้นเลย หรือว่าของเธอเอง”

แอนเดรียนึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าคนสวยๆอย่างนั้นทำไมถึงมาเป็นแม่ค้า แถมของที่ขายอยู่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของก๊อปของปลอม

หญิงสาวบอกทิวาว่าอยากมาตลาดนัดขายของที่ดูดีหน่อย ชายหนุ่มพอเดาได้ว่าคุณหนูอย่างแอนเดรียต่อให้ปากว่าสมบุกสมบันยังไงก็คงไม่อยากเดินตลาดนัดที่สมบุกสมบันนักเขาจึงเลือกทีนี่ก่อน หากหญิงสาวไม่ชอบค่อยพาไปที่อื่น แต่สำหรับคนต่างถิ่นให้ไปที่ไหนเธอก็ดูเพลิดเพลินเจริญใจไปหมด

“ผมก็ไม่ทราบหรอกครับ ถ้าคุณสนใจจะเข้าไปดูก็ได้”

“เราไปดูทางโน้นก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวค่อยกลับมาดู” แอนเดรียชวนทิวาให้เดินไปอีกทางที่มีเครื่องประดับทำมือขายอยู่ ชายหนุ่มจึงไม่มีโอกาสได้เข้าไปปะหน้ากับโจทย์เจ้าประจำ

หญิงสาวที่เอาแต่นั่งเหม่อไม่สนใจว่าเพื่อนจะขายของอะไรของตนได้อีกบ้างต้องสะดุ้งเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

ตั้งแต่เกิดเรื่องทวงหนี้ เธอยังไม่หายจากอาการผวาเสียงโทรศัพท์สักเท่าไหร่ เบอร์ไม่คุ้นทำให้ยิ่งไม่กล้ารับ กลัวว่าพวกทวงหนี้จะโทรหาแล้วบอกว่าเธอยังจ่ายหนี้ไม่ครบ

“ฮัลโหล” สุดท้ายก็รับจนได้

“จอม พี่เองนะ” เสียงปลายสายคุ้นเคย

“พี่เอก” จอมใจตื่นเต้นเล็กน้อย คนที่เธอพยายามติดต่อด้วย ตอนนี้โทรมาหาเธอเอง คุยโทรศัพท์จบหญิงสาวรีบคว้ากระเป๋า

“แกจะไปไหน ยังขายไม่หมดเลย”

“ฉันมีธุระ แกขายไปแล้วกัน เงินที่เหลือเก็บไว้ที่แกก่อน” จอมใจสั่งจบก็รีบเดินออกไป โดยไม่สนใจเพื่อนที่ยืนตะโกนไล่หลังอย่างไม่พอใจ

“ตกลงมันของๆใครกันแน่ ฉันไม่ใช่ลูกจ้างแกนะยัยจอม”

(เรื่องราวบทที่5 ยังไม่จบนะคะ ติดตามต่อได้เลยค่ะ)

“พี่ขอโทษนะจอมที่วันนั้นพี่หนีจอม พี่ตกใจไม่รู้จะเข้าหน้าจอมยังไง อีกอย่างพอลมันขอร้องไว้ว่าอย่าบอกใคร แต่มาคิดอีกทีพี่ว่ามันทำผิดไว้กับจอมมาก” เอกทำท่าสำนึกผิดที่ช่วยรุ่นน้องปกปิดที่หลบซ่อนตัวหนีหนี้ก้อนโต ทิ้งให้หญิงสาวต้องแบกรับไว้คนเดียว

มาเก๊า…พงศ์ดนัยหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่นั่น

จอมใจกำหมัดแน่นเมื่อได้พูดคุยกับคนที่โทรหา อยากลุกไปจองตั๋วเครื่องบินเสียเดี๋ยวนี้เพื่อไปจัดการกับคนทำลายชีวิตเธอให้สมแค้น

“พี่ก็รู้เท่านี้ล่ะนะจอม” เอกรีบออกตัวไม่อาจระบุแน่ชัดว่าพงศ์ดนัยไปหลบซ่อนตัวอยู่มุมไหนของเกาะเล็กๆอย่างมาเก๊า

“จอมจะไปตามพอลหรือเปล่า” เห็นอีกฝ่ายเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ชายหนุ่มจึงเริ่มหวั่นใจ

ตามแน่! แต่…คำว่า แต่โผล่ขึ้นมาในหัว ถึงค่าตั๋วเครื่องบินไปมาเก๊าเธอจะมีปัญญาจ่าย แต่เธอจะไปหาพอลยังไง ที่ไหน เจอแล้วจะได้ออกนอกจากไปยืนด่า ตะปบหน้า เพื่อความสะใจ เท่านั้น

“จอมยังไม่รู้เหมือนกัน” จำใจเอ่ยออกไปอย่างแค้นใจ

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงตามหาตัวพงศ์ดนัยได้ไม่ยาก แต่ในยามสิ้นไร้ไม้ตอกแบบนี้ ทำกับเธอเอาเงินที่เหลืออยู่ไปโยนลงทะเลมาเก๊าโดยไม่ได้อะไรกลับมาเลย

แยกกับคนส่งข่าวแล้วจอมใจก็ทำตัวย่ำต๊อกคอตกไปตามถนนอย่างสมเพชตัวเอง ก่อนจะเกิดเรื่องแต่ละก้าวย่างของเธอไม่ต่างจากนางพญา แต่ตอนนี้ไม่ต่างจากไก่ที่ก้มหน้าหาข้าวเปลือกตามพื้น

จอมใจมัวแต่คิดเรื่องตัวเองจนไม่รู้เลยว่ามีคนแอบเดินตามมาห่างๆ เมื่อสบจังหวะถนนโล่งดูไม่พลุกพล่าน คนที่ย่องตามมาก็กระโจนเข้าประชิดตัวหญิงสาวกระชากกระเป๋าหนังคล้องแขนสีฟ้าเข้มไปจากข้อมือเรียวเล็ก กระเป๋าถูกดึงไปอย่างง่ายดายเพราะคนถือไม่ได้ระวังตัว

“กรี๊ด!” จอมใจร้อง

เมื่อเห็นหลังไวๆวิ่งหนีไปพร้อมกระเป๋าที่บวกกับเงินสดในนั้นเกินครึ่งแสน สติสั่งให้เธอรีบวิ่งตามไป ขายาววิ่งได้ลำบากเพราะส้นสูงปลายเข็ม หญิงสาวสะบัดมันหลุดทั้งสองข้างอย่างลืมตัว ในหัวมีแต่คิดต้องเอาของคืนมาให้ได้

“ช่วยด้วย โจรกระชากกระเป๋า” วิ่งไปปากก็ร้องไป พร้อมวิญญาณนักวิ่งสี่คูณร้อยเข้าสิงจนโจรที่วิ่งนำหน้าอดคิดไม่ได้ว่าร่างบางนั้นจะอึดขนาดนี้

โจรกระชากกระเป๋าใช้เสี้ยววินาทีตัดสินใจจะวิ่งหนีข้ามไปอีกฝั่งของถนน เชื่อว่าหญิงสาวที่วิ่งตามไม่หยุดคงไม่บ้าบิ่นพอวิ่งตัดถนนแปดเลนตามตนไปเป็นแน่

แต่ไม่ทันจะวิ่งข้ามไปอย่างที่ใจคิด รถสปอร์ตสีขาวคันหนึ่งพุ่งตรงมาอย่างเร็วราวกับจงใจจะชน ทำเอาต้องถลาหลบกลิ้งไปตามพื้น กระเป๋าถือในมือกระเด็นไปอยู่บนฝากระโปรงรถที่กระชากเบรคหยุดรถไว้พอดิบพอดี

นักวิ่งลมกรดสาวตามมาเห็นเหตุการณ์พร้อมคนเดินผ่านไปมาพากันหยุดชะงักมุงดูคิดว่าเกิดอุบัติเหตุ เจ้าของรถเปิดประตูก้าวลงมาอย่างมาดเข้มไม่แสดงอาการตื่นตระหนกอะไร

“จับมันเลยค่ะ มันเป็นโจรกระชากกระเป๋า” เสียงเล็กแหลมตะเบ็งสุดชีวิตเมื่อคิดได้

คนนอนกลิ้งอยู่ที่พื้นรีบผุดลุกวิ่งหนีออกไป แม้จะเจ็บไปทั้งตัวแต่ขืนอยู่ไม่พ้นได้เข้าซังเต บรรดาคนมุงเมื่อเห็นเหตุการณ์สงบต่างพากันแยกย้ายไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

“อย่าลืมไปแจ้งความนะน้อง” ผู้หวังดีเดินเข้ามาบอก จอมใจได้แต่พยักหน้ารับรู้ แต่ในเมื่อได้ของคืนมาแล้ว เธอก็ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับตำรวจ

“คุณไม่เป็นไรนะครับ” เจ้าของรถสปอร์ตออดี้ อาร์เอ็กท์ สไปเดอร์ ยื่นกระเป๋าคืนให้เจ้าของ

“เออ…ขอบ…คุณค่ะ” จอมใจเอ่ยคำที่ไม่ค่อยได้ใช้ออกมา เพราะมันเหมาะที่สุดกับสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

“ผมเห็นหมอนั่นกระชากกระเป๋าคุณตั้งแต่หัวถนนด้านโน้นแล้ว” เขาจึงหักรถตามมาเพื่อขวางเจ้าโจรนั่นไว้ ชาลีเอ่ยสั้นๆพร้อมรอยยิ้มบางๆที่ใบหน้า

ตึกตัก…ตึกตัก…

เสียงหัวใจของคนที่เพิ่งตามโจรมาเต้นโครมครามจนเธอต้องใช้มือข้างหนึ่งทาบอกไว้กลัวว่ามันจะเต้นแรงจะกระเด็นออกมานอกตัว หัวใจเต้นแรง คงเพราะตื่นเต้นกับเหตุการณ์เมื่อกี้มากกว่า ไม่ได้เกี่ยวกับผู้ชายหน้าขาว คมคายคนนี้สักหน่อย ไม่เกี่ยวกันๆ จอมใจพยายามบอกตัวเอง

“ยังไงก็ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” หญิงสาวทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรมากไปกว่านี้ แต่อีกฝ่ายกลับจ้องหน้าเธอเขม็งพลางครุ่นคิด

“มีอะไรเหรอคะ”

“เราเคยพบกันมาก่อนหรือเปล่าครับ” ชาลีเอ่ยขึ้นรู้สึกคุ้นหน้าหญิงสาวตรงหน้าขึ้นมา

มาแบบนี้อีกแล้ว หน้าตาก็ดี ไม่น่าชีกอ

จอมใจเจอมุกนี้บ่อยจนเอือม ผู้ชายหลายคนเจอกันครั้งแรกก็ทึกทักว่าเคยเจอกันมาก่อน ต่อให้คนที่ช่วยเหลือเธอไว้ หน้าตาหล่อ เอ๊ย พอใช้นิดหน่อยก็ไม่มีทางทำให้เธอตามน้ำไปเขาเด็ดขาด

“ไม่เคย ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อน” แต่ไม่ทันจะหันหลังหนีลูกไม้ผู้ชายตื้นๆที่เธอคิดกลับต้องชะงักเมื่อเขาโพล่งขึ้นว่า

“ผมจำได้แล้ว คุณวิ่งชนกระจกที่ร้านกาแฟ แล้วมีเรื่องกับทิวานิดหน่อย คุณนั่นเอง” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้าง ดีใจที่นึกออกจนได้ว่าเคยพบสาวสวยตรงหน้าที่ไหนมาก่อน

เท่านั้นจอมใจก็หน้าแดงเหมือนคนเป็นไข้ เธอเคยทำอะไรขายหน้าแบบนั้นมาก่อนจริงอย่างเขาว่า แถมคนตรงหน้าดันเห็นเธอครั้งแรกในสภาพนั้น เขาคือชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ที่โต๊ะนั่น วันนั้นเธอกำลังหูตามืดมัวไม่ได้เหลือบสายตาไปมองเขาด้วยซ้ำ

หญิงสาวหันขวับจะเดินหนีอายจนไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาต่อ แต่อีกฝ่ายกลับวิ่งเหยาะๆตามมา บอกให้เธอรู้ตัวอีกเรื่องว่าตอนนี้เธอกำลังเดินเท้าเปล่าอยู่

จอมใจก้มมองเท้าเปลือยเปล่าที่เริ่มเจ็บและบวมแดงเพราะวิ่งบนพื้นซีเมนต์ร้อนจัดมาเป็นกิโล ยิ่งรู้สึกอับอายเป็นสองเท่ากว่าเดิม ป่านนี้รองเท้าเธอกระเด็นไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้

“ไปกับผมดีกว่า คุณเดินเท้าเปล่าไปแบบนี้เรื่อยๆไม่ดีแน่ๆ”

“ฉันไปเองดีกว่า ไม่รบกวนคุณหรอก” จะให้ขึ้นรถไปกับคนแปลกหน้านี่นะ ถึงรถคันนั้นจะราคาห้าล้านกว่าก็เถอะ

ชาลีเห็นทีท่าอีกฝ่ายจะระวังตัวแจจนไม่ยอมไปกับเขาแน่ๆ ชายหนุ่มจึงดึงกระเป๋าจากมือถือมาแล้วเดินหนีไปที่รถหน้าตาเฉย

“นั่นคุณจะทำอะไรน่ะ” จอมใจรีบตามเขาไป ฝ่าเท้าเริ่มระบมจนต้องเดินเขยก

“ผมปล่อยให้คุณไปคนเดียวสภาพแบบนี้ไม่ได้หรอก ผมสัญญาว่าผมไม่คิดร้ายหรือทำอันตรายคุณแน่นอน” ดวงตาคู่นั้นแสดงความจริงใจชัดเจน

ที่สำคัญเขารู้จักกับนายดำตับย่าง ก็น่าจะไว้ใจได้

เอ๊ะ…ไม่ได้ไว้ใจชายแปลก เพราะเครดิตนายดำหรอกนะ หญิงสาวไม่วายค้านความรู้สึกตัวเองไปมา

ก่อนตัดสินใจเดินขึ้นรถของฮีโร่สุดหล่อที่เพิ่งช่วยเธอไว้

ติดตามต่อในบทที่6 เร็วๆนี้ ค่ะ

วันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปนั่งทานอาหารทะเลที่แถวบางปู ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้ไป แถวนั้น ร้านอาหารที่ไปเป็นร้านอยู่ติดกับทะเลป่าชายเลน บรรยากาศเรียกได้ว่าดีมากเพราะท้องฟ้าโปร่งใส มีลมเย็นพัดผ่านตลอดเวลา ซึ่งถือเป็นโชคดีมากกับช่วงที่มีฝนตกแทบทุกวันอย่างนี้ ความจริงระหว่างที่เดินมาที่นี่มีฝนตกหนักอยู่ช่วงหนึ่ง แต่เมื่อมาถึงบริเวณร้านกลับไม่มีเค้าเมฆฝนสักนิด

           เมื่ออิ่มท้องกับอาหารรสดีและพูดคุยเรื่อยเปื่อยสนุกสนานกับเพื่อนๆแล้ว ก็ถือโอกาสเดินเตร็ดเตร่มองไปยังทะเลสีน้ำตาลตัดกับสีฟ้าอ่อนๆของท้องฟ้าและก้อนเมฆขาว แดดแรงพอควรจนตาพร่าจนแทบมองไม่เห็นภาพที่ต้องมองผ่านจอLCD หลังกล้องตัวเก่ง (ปัณวรีย์ใช้ Sony nex-3) แต่ภาพที่ได้ออกมาให้อารมณ์แตกต่างจากทะเลสีครามที่เราคุ้นเคย แต่ก็สวยงาม สบายตาและน่าประทับใจไปอีกแบบเช่นกัน

                         ระหว่างที่นำภาพจากกล้องลงเครื่องคอมพิวเตอร์และใ้ช้โปรแกรมแต่งภาพ Light room ช่วย จึงลองปรับค่าสีเล่นๆโดยไม่ตั้งใจได้สีของรูปออกมาอีกแบบกลายเป็นม่วงอมทองเช่นนี้ รู้สึกชอบมาก น้ำทะเลสีน้ำตาลกลายเป็นสีม่วง ท้องฟ้าทองอร่ามตัดกันให้อารมณ์เหมือนอยู่ในโลกความฝัน ความรู้สึกอยากออกผจญภัยไปในโลกแฟนตาซีผุดขึ้นมาทีเดียว ผิดกับความรู้สึกของภาพแรกที่ดูสบายตาสบายใจ

           ภาพเดียวกันแต่กลับได้มาถึงสองอารมณ์ แถมจินตนาการในสมองเริ่มทำงานอีกครั้ง แม้จะไม่สามารถปะติดปะต่ออะไรออกมาเป็นเรื่องเป็นราวได้ แต่มันทำให้รู้สึกดีที่ได้เพลิดเพลินไปกับความคิด ใครจะรู้ว่าสักวันความคิดสะเปสะปะในวันนี้อาจตกตะกอนและรวมตัวกันเป็นก้อนเกิดเรื่องราวใหม่ๆขึ้นมาเป็นฉากในนิยายเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็ได้ ^_____^

พื้นดินชื้นแฉะเพราะฝนตกหนักเมื่อคืนระเหยกลิ่นไอดินหอมกรุ่นแบบที่เขาชอบไปทั่ว ทำให้เช้านี้ชายหนุ่มอารมณ์ดีเป็นพิเศษที่ได้อยู่ในบรรยากาศที่ผ่อนคลาย

“คุณทิ้วงวดนี้จะขนไปสักกี่ต้นล่ะครับเนี่ย” ลุงชุบถามขึ้นเมื่อเจ้าของสวนเดินดูต้นไม้รอบๆเพื่อเลือกไปใช้งาน

“คงเยอะหน่อยน่ะลุงเพราะบ้านนี้กว้างเป็นไร่”

“เสียดายนะครับเราไม่มีพวกต้นใหญ่ๆอย่างปาล์มที่เขานิยมกัน” ทิวาเคยคิดจะปลูกปาล์มประดับอยู่เหมือนกัน แต่ด้วยต้นทุนสูงและพื้นที่สวนเขามีจำกัดจึงต้องล้มเลิกความคิดไป

“ปลูกที่เราถนัดดีกว่าลุงชุบ สวนผมก็มีแค่นี้คงปลูกอะไรเพิ่มไม่ไหวแล้วล่ะ”

ขนาดที่ไร่กว่าๆพื้นที่เกือบทั้งหมดถูกใช้ปลูกต้นไม้และดอกไม้ประดับเน้นที่ไม้ประดับขนาดกลางและเล็ก ปลูกง่าย โตง่าย ไม่ต้องดูแลยุ่งยากนักอย่าง ชวนชม โป๊ยเซียน หมากเขียว โกสน สาวน้อยปะแป้ง เฟิร์นชนิดต่างๆ

“คุณทิ้วจะเอาต้นอะไรบ้างก็สั่งเจ้าห้อยมันละกันครับ เดี๋ยวจะช่วยมันขนขึ้นรถให้ ว่าแต่เข้าไปหาคุณกานดาหรือยังครับ เห็นเธอบ่นหาคุณอยู่ว่าหายไปเป็นอาทิตย์”

ทิวาจึงผละจากลุงชุบตรงเข้าไปในบ้านไม้ชั้นเดียวขนาดเล็กกะทัดรัด เมื่อก่อนเป็นบ้านของปู่ย่าที่เสียไปและยกให้พ่อของเขา แต่ครอบครัวทิวาไม่ได้มาอยู่จึงให้กานดา อาของเขาอาศัยอยู่เรื่อยมาจนชายหนุ่มมีโครงการปลูกต้นไม้ขายจึงมาใช้ที่บ้านสวน กานดาก็ทำตัวเป็นผู้ดูแลบ้านและสวนให้เขาอย่างดี

“หายหน้าไปหลายวันเชียวนะเรา” กานดายิ้มกว้างเมื่อเห็นหลานชาย หญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบปลายๆแต่ยังคงความสวยสมวัยเอาไว้

“เพิ่งได้งานแต่งสวนบ้านหลังใหญ่ งานเลยยุ่งหน่อยน่ะครับ” ทิวาเข้าไปกอดน้าสาวอย่างเอาใจชดเชยที่เขาหายหน้าไป

กานดามองหลานชายที่เห็นมาแต่เล็กแต่น้อยจนตอนนี้เป็นหนุ่มอย่างรักและเอ็นดู ชดเชยกับความรักที่เธอไม่สามารถมอบให้ใครอีกคนได้

“เมื่อคืนพายุเข้า ทางนี้เป็นยังไงบ้างครับ” เมื่อคืนแถวบ้านเขาฝนตกหนักเช่นกัน แต่แทบชานเมืองเช่นนี้น่าจะหนักกว่าที่เขาเจอ

“ผมขับรถผ่านมาเห็นต้นไม้ล้มป้ายล้มอยู่กลางซอยก็มี”

“ทั้งลมทั้งฝนตกหนักทั้งคืนมาหยุดเอาก็ตอนฟ้าสางได้ โชคดีลุงชุบเอาไม้กับอิฐไปทับหลังคากันไว้ก่อน ก็มีน้ำรั่วเข้ามาบ้าง แต่ให้ห้อยไปดูแล้วล่ะ”

ดีที่กานดาอยู่กับคนที่ไว้ใจได้อย่างลุงชุบและเด็กห้อยชายหนุ่มจึงไม่ห่วงมากนัก

“แต่บ้านข้างๆนี่สิ เห็นลุงชุบว่าหลังคาเปิด น้ำท่วมเข้าไปข้างใน แถมอยู่กันแค่ผู้หญิงสองคน อาว่าจะให้ห้อยไปดู ก็ติดซ่อมบ้านตัวเองอยู่”

“บ้านคุณยายจันทร์กับป้านวลน่ะเหรอครับ” เทียวไปเทียวมาบ้านสวนหลายครั้งจึงได้ทำความรู้จักเพื่อนบ้านเอาไว้

“อาลืมบอกไปว่าคุณยายจันทร์ท่านเสียแล้วนะ” ทิวาหายหน้าไปเป็นสัปดาห์จึงไม่รู้เรื่องนี้

“เห็นว่าหลานสาวคุณยายเพิ่งมาอยู่เมื่อวาน น่าเห็นใจมาวันแรกก็เจอพายุแบบนี้ บ้านนั้นก็เก่ามากแล้ว ไม่มีผู้ชายคอยดูแลให้ ไม่รู้ต้องซ่อมกันขนาดไหน”

“งั้นเดี๋ยวผมไปดูให้ครับ เผื่อช่วยอะไรได้” ทิวาอาสาตามประสาคนมีน้ำใจโดยไม่เฉลียวใจสักนิดว่าต้องเจอกับคนที่เขาอาจไม่คิดอยากจะเจอ

หลังคาบ้านชั้นเดียวเปิดโล่ง แถมที่พื้นยังมีเศษกระเบื้องแตกกระจายอยู่ ร่องรอยความเสียหายจากพายุเมื่อคืนปรากฏให้เห็นตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเขตข้างบ้าน

“ผมเป็นหลานอากานดาข้างบ้าน มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” ทิวารีบเอ่ยปากขึ้นเมื่อเห็นเจ้าบ้านยืนอยู่

แต่ต้องมานึกเจ็บใจตัวเองทีหลังที่เอ่ยปากเสนอตัวช่วยเหลือโดยไม่มองหญิงสาวผมยาวสลวยที่ยืนหันหลังให้ดีเสียก่อน

ว่าแล้วเมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านไหนจะกระตุกตาขวาไหนจะจิ้งจกร้องทัก แถมสะดุดเท้าตัวเองหน้าเกือบทิ่ม เขายังออกจากบ้านโดยไม่เอะใจว่าจะโชคร้ายมาเจอโจทย์เก่าเข้าให้แบบนี้

พอร่างบางหันมาเท่านั้นทั้งคู่ต่างทำตาพองใส่กันราวพังพอนเจอกับงูไม่มีผิด

“นายดำ” ได้ยินคำเรียกจากปากหญิงสาว ทิวาแทบอยากหันหลังเดินกลับบ้านทันที

“ผมไม่ได้ชื่อดำ”

“เชอะ” หญิงสาวสะบัดหน้าใส่

“อย่าบอกนะว่าคุณเป็นหลานคุณยายจันทร์”

แอบภาวนาอยู่ในใจให้เธอเป็นคนอื่นที่เผอิญผ่านมายืนอยู่ในบ้านหลังนี้ แต่คำตอบว่าใช่ ทำให้เขาผิดหวังอย่างรุนแรง

ภาพคุณยายใจดีชอบฝากขนมและของอร่อยให้เขา บางครั้งก็มาสอนน้าสาวเขาทำอาหารถึงบ้าน วันไหนที่เขาแวะมาได้จังหวะมักได้ลาภปากทุกครั้งไป ทำไมคุณยายแสนดีถึงได้มีหลานสาวนิสัยแย่ๆแบบนี้ได้

“มองแบบนี้หมายความว่ายังไง” ท่าทางสายตาเขาจะแสดงความผิดหวังรุนแรงออกมาอย่างชัดเจน ทำให้อีกฝ่ายเริ่มไม่พอใจ

“เปล่า งั้นผมกลับล่ะ” ช่างหลังคาบ้านแม่คนนี้เถอะ ปล่อยให้เจ้าหล่อนหาทางซ่อมแซมเอาเองแล้วกัน

“คุณทิ้ว” เสียงคุ้นหูเรียกเขาอย่างสุภาพดังขึ้น ทำให้ทิวาต้องหันกลับไป

นวลเห็นชายหนุ่มผู้คุ้นหน้าคุ้นตามาก็ดีใจ เพราะเธอกำลังกลุ้มใจไม่รู้จะหาใครมาช่วยจัดการเรื่องหลังคาหากจอมใจกลับไปแล้ว

“นั่นป้านวลจะไปไหนเหรอครับ” ชายหนุ่มเห็นนวลหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าติดมือมาด้วย

“ไม่ใช่ของป้าหรอกค่ะ ว่าแต่คุณจอมจะออกไปยังไงคะ”

“จอมโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับแล้ว เดี๋ยวก็คงมา” จอมใจรับกระเป๋ามาถือไว้เองอย่างเตรียมพร้อมจะไป

“อะไรกันคุณ บ้านสภาพแบบนี้จะทิ้งป้านวลไว้คนเดียวอีกงั้นเหรอ” ทิวาไม่รู้อะไรนักแต่พอเดาออกว่าหญิงสาวกำลังที่เพิ่งมาเมื่อวานกำลังจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว

ความจริงมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลยแม้แค่น้อย แต่การที่เธอทิ้งป้านวลให้อยู่กับสภาพบ้านหลังคาเปิดเช่นนี้เพียงลำพังทำให้เขาอดโมโหนิดๆไม่ได้

“นอกจากนิสัยไม่ดีแล้วยังใจดำอีกนะคุณ” กับคนแบบนี้หากไม่พูดเสียบ้างคงไม่รู้ตัว

“นี่นาย นายเป็นใครมายุ่งอะไรกับเรื่องของฉันกับป้านวลด้วย เป็นญาติข้างไหนมิทราบ” จอมใจเสียงแหววใส่กลับทันที เกิดมายังไม่เคยมีใครพูดใส่แบบนี้มาก่อน ตาดำนี่เป็นใครกัน

“ผมไม่ใช่ญาติแต่ก็มีน้ำใจมากกว่าญาติอย่างคุณล่ะ เชิญคุณกลับไปเถอะ มีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับป้านวล หลังคาคงต้องรีบซ่อมเพราะไม่รู้ฝนจะตกลงมาอีกหรือเปล่า”

ทิวาทำทีไม่ใส่ใจกับหญิงสาวแล้งน้ำใจอีก มองสภาพหลังคาบ้านอย่างประเมินว่าจะทำอะไรได้บ้าง

“โอ๊ย!”

ทิวาร้องลั่นเจ็บจี๊ดที่ปลายเท้าเมื่อคนที่เขาทำเมินใส่ทิ้งกระเป๋าหนักร่วมสามกิโลลงบนเท้าเขาอย่างเต็มแรง

“ตายแล้วคุณจอม” นวลเองป้องปากอย่างตกใจกับการกระทำของจอมใจ

“นี่มันบ้านฉัน ฉันจะเป็นคนจัดการเอง นายไม่เกี่ยวมาทางไหนไปทางนั้นเลย”

“คุณทิ้วเป็นยังไงบ้างคะ คุณจอมทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ” นวลทำอะไรไม่ถูก คนหนึ่งก็ไม่ต่างจากเพื่อนบ้านที่มีน้ำใจให้กันมานาน อีกคนก็หลานสาวผู้อุปการะเธอมา

“งั้นก็เชิญคุณจัดการบ้านคุณไปเองก็แล้วกัน” ทิวาได้แต่เดินเขยกกลับออกไปอย่างหัวเสีย

“แค่หลังคาบ้าน ฉันมีปัญญาหาทางซ่อมเอง ไม่ต้องพึ่งใครหรอกย่ะ” จอมใจกอดอกแน่น เหมือนถูกหยามว่าเธอไม่มีปัญญาจัดการเรื่องพวกนี้ได้

“ตกลงไม่กลับแล้วเหรอคะ” นวลพูดจบแท็กซี่ที่หญิงสาวโทรเรียกมาจอดเทียบหน้ารั้วพอดี

“ป้านวลเอาค่าเสียเวลาไปให้เขา บอกว่าจอมไม่ไปแล้ว” หญิงสาวกำลังโมโหจนลืมไปหมดว่าเมื่อคืนเธอโวยวายจะไปจากที่นี่ให้ได้

“ค่ะ” นวลแอบอมยิ้มนึกขอบคุณทิวาที่มาทำให้จอมใจเปลี่ยนใจได้

“โอ๊ย!” ดีนะที่เท้าไม่หัก ไม่อย่างงั้นได้เห็นดีกันอีกแน่ๆยัยจอมโหด

“เดินอีท่าไหนกันจ๊ะ ถึงได้ไปเตะก้อนหินเข้าให้แบบนี้”

ทิวาเดินเหมือนคนพิการกลับเข้ามา ทำให้กานดาตกใจ แต่จะให้บอกว่าโดนผู้หญิงเอากระเป๋าทุ่มใส่ออกจะเสียฟอร์มไปหน่อยจึงต้องโกหกไปว่าเตะก้อนหิน

“ผมซวยเองน่ะครับ” คำตอบประชดชีวิตทำให้คนฟังทำหน้าประหลาดใส่

“ว่าแต่บ้านคุณนวลเป็นยังไงบ้าง เขาอยากให้ช่วยอะไรหรือเปล่า”

“คงไม่หรอกครับ หลานสาวคุณยายจันทร์เธอร้าย…เออ…จัดการได้ครับ”

“เจอกันแล้วเหรอจ๊ะ เป็นยังไงบ้าง คุณยายชอบเล่าว่าหลานสาวเธอน่ารัก” คนไม่รู้เรื่องถามไถ่ตามประสา แต่คนถูกถามทำหน้าเหมือนกินยาขม

น่าลักไปทิ้งให้ไกลไม่ว่า แค่เห็นหน้าเขาก็หมดอารมณ์จะช่วยเหลือแล้ว

“สวยอย่างกับดาราแหนะครับ” เด็กห้อยเอาเครื่องมือมาเก็บหลังซ่อมหลังคาเสร็จรีบสอด

“แอบไปเห็นมาตอนไหนกันล่ะเจ้าห้อย” ทิวาถามนึกอยากให้เด็กหนุ่มได้เจออย่างเขาบ้าง คงลืมความสวยที่เห็นไปจนหมด

“เมื่อวานผมไปแอบดูเธอตอนเย็นๆน่ะครับ ยังถูกด่ากลับมาว่าโรคจิตถ้ำมองเลยครับ” เด็กหนุ่มหัวเราะชอบใจเหมือนถูกชมว่าหล่อมากกว่าโดนด่ามา

“ไปทำรุ่มร่ามใส่เขาล่ะสิ ถึงได้โดนว่ามาน่ะ” กานดาคิดไปว่าคนของตนไปทำทะเล้นใส่จนถูกว่า

“โดนด่าขนาดนั้นยังชมว่าเขาสวยอีกเหรอวะไอ้ห้อย”

“ก็เขาสวยจริงๆนี่ครับคุณทิ้ว ที่สำคัญคนสวยด่านิดด่าหน่อยผมไม่ถือหรอกครับ คนสวยทำอะไรก็ไม่ผิด” ห้อยไม่มีวี่แววโกรธสักนิด

ท่าทางเขาจะผิดปกติอยู่คนเดียวล่ะมั้งเนี่ย ที่ไม่ยอมรับกับคำที่ว่าคนสวยทำอะไรไม่ผิด ขนาดเจ้าห้อยยังพูดเหมือนชาลี เฉิน เสียด้วย

“แน่ใจนะทิ้วว่าเขาไม่อยากให้เราช่วย หรือจะเกรงใจเพราะยังไม่รู้จักบ้านเรา” กานดาอดเป็นห่วงไม่ได้

“เขาไม่ได้เกรงใจเราหรอกครับ” นอกจากไม่เกรงใจแล้วยังไม่เห็นหัวเขาด้วยอีกต่างหาก

“อย่าไปห่วงคนอื่นเลยครับ ห่วงหลานชายคนนี้ดีกว่า ขอยาทาแก้ช้ำก่อนเถอะครับ” เห็นหลานชายยืนยันหนักแน่น กานดาจึงไม่ซักไซ้อะไรเดินไปหยิบยามาให้

จอมใจยืนมองท้องฟ้าขุ่นผ่านรูโหว่ของหลังคา ตอนนี้เต็มไปด้วยเมฆสีเทาเป็นเค้ารางว่าวันนี้ฝนคงตกลงมาอีก ดังนั้นเธอต้องจัดการปิดรูพวกนี้โดยเร็ว

“จะเอายังไงล่ะคะคุณจอม ป้าไปตามคนที่พอจะทำให้ได้ก็ไม่มีใครว่างสักคน บ้านอื่นละแวกนี้เขาก็ต้องซ่อมบ้านเขาก่อนเหมือนกัน” นวลออกไปหาคนมาช่วยตามคำสั่งของจอมใจ แต่หาช่างมาซ่อมหลังคาไม่ได้สักคน

“จะเหลือก็แต่ทางบ้านคุณทิ้ว มีลุงชุบกับเจ้าห้อย” แค่ได้ยินชื่อผู้ชายปากเสียคนนั้นหญิงสาวก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที

“ไม่ต้องไปยุ่งกับหมอนั่นเลยนะป้านวล ต่อให้น้ำท่วมบ้าน จอมก็ไม่ไปขอให้หมอนั่นมาช่วยหรอก” หญิงสาวยังดื้อดึงไม่คิดขอความช่วยเหลือ

“แต่ถ้าไม่ซ่อมหลังคา คืนนี้น้ำได้ท่วมบ้านจริงๆแน่ค่ะ” ถึงป้านวลจะพูดอย่างนั้นแต่จอมใจยังคงไม่เปลี่ยนใจ

“ในเมื่อหาใครไม่ได้จอมจะขึ้นไปซ่อมเอง” จู่ๆหญิงสาวก็โพล่งออกมา

บันไดลิงถูกพาดกับผนังบ้านชั้นเดียวสูงเกือบสามเมตรกระเบื้องและอุปกรณ์เท่าที่หาได้ถูกเอาขึ้นไปวาง จอมใจปีนขึ้นลงอยู่หลายรอบอย่างทุลักทุเลในชุดทะมัดทะแมงกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาเรียวยาวกับเสื้อเชิ้ตสีฟ้ายกชายขึ้นผูกเป็นปมที่เอวไม่ให้เกะกะขณะปีนป่าย

“แน่ใจนะคะว่าคุณจอมทำได้” นวลใจหายใจคว่ำทุกครั้งที่หญิงสาวต้องปีนขึ้นไปบนหลังคา

“จอมหาข้อมูลในกูเกิ้ลแล้ว มีวิธีซ่อมหลังคาแล้วก็กันหลังคาถูกลมพัดปลิวด้วย” จอมใจให้นวลหาก้อนอิฐใส่ถุงผ้าเท่าที่เธอจะหิ้วไว้ขึ้นไปวางทับกระเบื้องแผ่นอื่นๆกันไว้

“กะอีแค่ซ่อมหลังคาจอมทำได้อยู่แล้วล่ะ” หญิงสาวทำท่ามั่นใจ

นวลได้แต่แหงนมองหญิงสาวไต่ขึ้นบันไดลิงไปอีกรอบอย่างใจระทึกนึกภาวนาให้คุณยายจันทร์คุ้มครองหลานรักของท่านให้ซ่อมหลังคาผ่านไปด้วยดีอย่างที่มั่นใจทีเถอะ

แต่ไม่ทันนวลจะภาวนาจบก็แทบลมจับเมื่อได้ยินเสียงโครมใหญ่ เสียงกระเบื้องร่วงลงพื้นกราว ตามาด้วยเสียงร้องลั่นของจอมใจ

“กรี๊ด! ป้านวลช่วยจอมด้วย” ร่างไหวๆบนหลังคาผลุบหายไปแล้ว นวลใจหายรีบวิ่งเข้าไปดูในบ้าน ในใจร้องหาคุณพระคุณเจ้าตลอดทาง จนเข้ามาเห็นร่างจอมใจห้อยอยู่ด้านบนด้วยท่าสุดประหลาด

มือสองข้างของหญิงสาวคว้าคานใกล้ตัวไว้ได้ แต่ขาข้างหนึ่งกลับเกี่ยวคานอีกอันไว้ ในขณะที่ขาอีกข้างห้อยอยู่กลางอากาศ

“ป้านวลช่วยจอมด้วย” จอมใจร้องลั่น แม้ไม่สูงนักแต่หากเธอตกลงไปตอนนี้กระดูกไม่หักก็ได้ร้าวสักท่อนสองท่อนเป็นแน่

“ป้าจะหาคนมาช่วยนะคะ” นวลนึกได้แต่เพียงต้องหาคนมาช่วยหญิงสาวให้เร็วที่สุด

คนมาช่วยยืนมองสภาพหญิงสาวที่ทำให้เขาอดขำออกมาไม่ได้ นึกสมน้ำหน้านิดๆอุตริทำเก่งขึ้นไปซ่อมหลังคาเองจนต้องอยู่ในท่าพิสดารแบบนี้

“ขำอะไร”

กลัวก็กลัวแต่อดโมโหป้านวลไม่ได้ที่ไปตามหมอนี่มาช่วยเธอ

“ขำที่เวรกรรมเดี๋ยวนี้ติดจรวดเร็วดี” ทิวายักคิ้วให้อีกฝ่ายพร้อมชี้ไปที่เท้ายังบวมอยู่ของเขา คงไม่ต้องให้เขาบอกหมดหรอกนะว่าเวรกรรมที่ว่าคือการที่เธอทำร้ายร่างกายเขาก่อน

“ถ้าไม่ช่วยก็กลับไปเลย ไป กรี๊ด” ตะเบ็งเสียงไล่อีกฝ่ายอย่างลืมตัวจนมือเกือบลื่นหลุดจากคานที่เกาะไว้

“ใจเย็นๆสิคุณ ตะโกนมากเดี๋ยวก็ตกลงมาจริงๆหรอก” ทำเอาชายหนุ่มใจหายใจคว่ำไปด้วย

“นายก็รีบเอาฉันลงไปสักทีสิ” คนห้อยตัวอยู่โวยวายใส่ แขนขาเธอเริ่มอ่อนแรง คาดว่าอีกไม่นานคงหมดแรงขืนร่างไว้ได้ ห้อยช่วยนวลยกที่นอนหนามารองซ้อนกันสองชั้นใต้ร่างหญิงสาว ทิวาขึ้นไปยืนบนที่นอนก่อนออกคำสั่ง

“คุณปล่อยขาก่อนแล้วค่อยปล่อยมือทิ้งตัวลงมาเลย”

“อะไรนะ จะให้ฉันกระโดดลงไปเนี่ยนะ” หญิงสาวมองเบาะที่รองรับไว้อย่างไม่มั่นใจ

“มันไม่ได้สูงมาก คุณโดดลงมาเถอะน่าเดี๋ยวผมช่วยรับอีกแรง ไม่เป็นอะไรหรอก”

“ไม่!” น้ำเสียงปฏิเสธเด็ดขาดไม่ยอมลูกเดียว

“ตามใจงั้นก็เชิญโตงเตงอยู่ท่านั้นไปล่ะกัน ไอ้ห้อยกลับ” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าทำท่าจะเดินออกไปจากห้องจริงๆ

“คนบ้ากลับมานะ จะให้ฉันอยู่แบบนี้ได้ไง ป้านวลช่วยจอมด้วยสิ” เห็นอีกฝ่ายจะไปจริงๆ หญิงสาวก็ใจเสียขึ้นมา

“คุณทิ้วอยู่ช่วยคุณจอมก่อนเถอะค่ะ” นวลส่งสายตาอ้อนวอนแทนคุณหนูของตน

“ผมเห็นแก่ป้านวลหรอกนะ” ทิวายอมเดินกลับมาเตรียมพร้อมบนที่นอนหนา ตั้งท่ารอรับคนที่จะโดดลงมา ทำเอาคนที่ยืนดูพากันลุ้นไปด้วย

“ผมนับถึงสามแล้วคุณโดดลงมาเลยนะ หนึ่ง สอง…”

“เดี๋ยว!” หญิงสาวรีบร้องห้ามเสียงหลง

“อะไรของคุณอีกเนี่ย”

“ขอเวลาทำใจหน่อยไม่ได้หรือไง” คนรอรับเริ่มหงุดหงิดแต่พอเข้าใจได้ว่าเธอคงกลัวอยู่ จึงให้เวลาเธอทำใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มนับใหม่

“หนึ่ง สอง สาม” เสียงร้องลั่นตามมาหลังเขานับถึงสาม ร่างบางทิ้งตัวลงมาให้เขาช้อนรับและล้มลงไปบนที่นอนด้วยกัน

“ว้าย!” ป้านวลเห็นร่างจอมใจผลุบร่วงลงมาแม้ไม่สูงมากนักแต่อดหวาดเสียวไปด้วยไม่ได้

“โอ้โหเหะ” นายห้อยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรแต่กำลังตื่นตากับสภาพเจ้านายกับสาวสวยที่นอนกอดกันกลมอยู่บนที่นอน จอมใจยังหลับตาปี๋ด้วยความกลัวกอดคออีกฝ่ายแน่นด้วยความกลัว

“ปะ…ปล่อยผมได้แล้ว” เสียงทิวาบอกเบาๆน้ำเสียงเหมือนคนกำลังบาดเจ็บหนัก

“อย่างกับฉันอยากนักนี่” จอมใจได้สติรีบผละออกจากตัวชายหนุ่มลุกขึ้นถลาออกจากที่นอนทันที แต่ทิวากลับนอนคดอยู่ท่าเดิม สีหน้าดูซีดเซียวพิกล

“คุณทิ้วเป็นอะไรไปครับ” เห็นเจ้านายไม่ยอมลุกสักที ห้อยนึกเป็นห่วง

“จุก” ทิวาตอบสั้นๆ แต่ไม่บอกว่าเขาจุกตรงไหน

“ตายแล้ว!”

จอมใจปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ เมื่อนึกได้ว่าตอนกระโดดลงมาจากด้านบน เธอยกเข่าคู่ก่อนถึงพื้นแล้วมันก็กระแทกกับ…

อุ๊บส์!

“คุณทิ้วเจ็บตรงไหนคะ” ป้านวลไม่รู้เรื่องถามอย่างเป็นห่วง

“ผมไม่เป็นไรครับ อีกเดี๋ยวก็หาย” สายตาอาฆาตส่งมาจากคนที่นอนอยู่บนเตียง แต่จอมใจทำเมินไม่สนใจแอบหัวเราะขำอยู่ในใจ

เข่ามันไปเอง ช่วยไม่ได้

“ยังไงเรื่องหลังคาผมจะให้ลุงชุบกับเจ้าห้อยจัดการให้นะครับ จะได้ไม่ต้องมีใครเดือดร้อนกันอีก”

‘โดยเฉพาะตัวเขา’ คำนี้ถูกกลืนหายไป แต่ประโยคท้ายพูดออกไปพร้อมส่งสายตาไปให้ใครบางคนอย่างจงใจ คนถูกพาดพิงไม่สนใจทำหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้

คล้อยบ่ายแม้ท้องฟ้าครึ้มฝนแต่ยังไม่ยอมโปรยปรายลงมา หลังคาโหว่ถูกปิดด้วยกระเบื้องแผ่นใหม่ หลังคาถูกป้องกันไว้พร้อมรับกระแสลมแรงที่จะกลับมา นวลเพิ่งจัดห้องนอนให้จอมใจเสร็จ อย่างมั่นใจว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อคืนอีก จอมใจแอบบ่นกลัวชายหนุ่มข้างบ้านจะวางยาแกล้งให้หลังคาพังมาทับใส่เธอเป็นการแก้แค้น

“คุณทิ้วเธอเป็นคนมีน้ำใจ ไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ”

“หมอนั่นเหรอมีน้ำใจ” จอมใจเบ้ปากบ่นเบาๆกับตัวเองอย่างไม่เชื่อถือคำชมนั่น พลางหาวหวอดๆเหมือนชีวิตขาดอะไรบางอย่างไป

“ง่วงเหรอคะ”

“วันนี้จอมยังไม่ได้ดื่มกาแฟเลย จอมติดกาแฟซะด้วยสิ”

“โธ่ ถ้าคุณจอมบอกป้าจะได้เตรียมไว้ให้ เพราะป้ากับคุณยายไม่ทาน เลยไม่เคยมีกาแฟติดบ้าน งั้นเดี๋ยวป้าออกไปตลาดจะแวะซื้อกลับมาให้นะคะ”

“ไม่เอา พวกกาแฟสำเร็จรูป จอมไม่แตะหรอก” หญิงสาวเริ่มลังเลใจเธอจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนกัน แต่ถึงจะอยู่ไม่กี่วันแต่เธอก็ต้องดื่มกาแฟทุกเช้าอยู่ดี

เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนวลกลับจากจ่ายตลาด เมื่อเดินเข้าไปในบ้านเห็นเครื่องชงกาแฟสดตั้งตระหง่านอยู่ให้แปลกใจ

“คุณจอมเอามาจากไหนคะ”

“เดี๋ยวนี้มีเงินซะอย่างโทรศัพท์กริ้งเดียวเขาก็มาส่งให้แล้วป้านวล” หญิงสาวตัดใจยอมเสียเงินหลักหมื่นโทรศัพท์สั่งเครื่องชงกาแฟสดพร้อมเมล็ดอย่างดีมาส่ง แม้เงินในบัญชีจะเหลือไม่มากแต่หญิงสาวปลอบใจตัวเองว่ายังไงมันก็จำเป็นสำหรับเธอ

จอมใจเห็นถุงใส่อาหารสดที่นวลซื้อกลับมาหอบใหญ่ก็นึกได้ว่าตอนนี้เธอเป็นเจ้าของบ้านที่ต้องจัดการทุกอย่างแทนคุณยาย จึงหยิบเงินห้าพันส่งให้

“จอมว่าจะให้ตั้งแต่เมื่อวานก็ลืม ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกแล้วกันนะป้านวล”

“ค่ะ” นวลรับเงินไว้อย่างรู้ดีว่าจะต้องบริหารจัดการยังไง

“วันนี้จะมีคนมาทานข้าวกับเราด้วยนะคะคุณจอม” เธอวิสาสะจัดการแทนเจ้าของบ้านเชิญทิวาและกานดามาทานข้าวเย็นด้วยกันเพื่อขอบคุณที่ให้คนมาจัดการซ่อมหลังคาให้

“ใช่เรื่องเหรอป้านวล” จอมใจน้ำเสียงขัดเคือง

“แต่เขามีน้ำใจช่วยเรานะคะ แถมเขาก็ช่วยคุณจอมไว้ด้วย” คนถูกดุอ้อมแอ้มยกเหตุผล

‘คุณนี่มันยังไงนะ พูดขอโทษไม่ได้ พูดขอบคุณก็ไม่เป็นหรือไง’ คำพูดของทิวาที่เคยว่าเธอไว้กลับเข้ามาในหัว ทำให้จอมใจหงุดหงิด

“เอาเถอะ ข้าวแค่มื้อเดียวถือว่าตอบแทนกันไปก็ได้ ป้านวลจัดการไปตามสมควรแล้วกัน” หญิงสาวไม่อยากเสียอารมณ์ระหว่างดื่มกาแฟรสดีจึงโบกมือไล่เป็นสัญญาณว่าไม่อยากคุยอะไรอีก

นวลหอบหิ้วถุงเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารเย็นอย่างเข้าใจนิสัยคุณหนูของเธอ

ช่วงนี้มีภารกิจมาก บทต่อไปติดตามได้วันที่ 29 กย. เลยนะคะ T^T

“แพทเทิร์น” รูปแบบ หรือลวดลายที่เรียงต่อกันอย่างตั้งใจ นับเป็นหนึ่งให้บรรดาสิ่งทำให้เราหลงใหลได้เสมอมา ยิ่งถ้าเป็นลายสวยๆที่อยู่บนกระดาษเนื้อดีๆ บนผ้าเนื้อนุ่มๆ เห็นทีไรต้องอยากได้มาครอบครองขนาดเก็บมานอนฝันกันทีเดียว ตอนเริ่มทำร้านกาแฟกับน้องสาวก็เลยไปรื้อค้นกรุสมบัติที่เก็บสะสมเรื่อยมา ค้นดูว่ามีของชิ้นไหนที่จะพอจะเอาไปใช้ตกแต่งร้านได้บ้าง อยากให้ร้านมีกลิ่นอายตัวตนความเป็นเราสักเล็กน้อยก็ดี พลันสายตาก็ไปสะดุดที่กระดาษลายเฟอร์ เดอ ลีร์ สีแดงบนพื … Read More

via SEE SAW SEEN

กองไม้เก่าแต่เนื้อไม้พันธุ์ดีที่ทิวาไปเลือกมาถูกขนมาส่งที่เรือนหอทายาทเศรษฐีระดับประเทศ ชายหนุ่มสั่งคนงานให้ขนไปไว้ที่สวนด้านหลังที่ยังไม่ได้ตกแต่งเพื่อให้ช่างสร้างเป็นศาลาก่อนยกออกมาประกอบไว้ตรงมุมที่เขากำหนดไว้ มองเห็นกองไม้พวกนั้นทำให้ชายหนุ่มอดนึกถึงหญิงสาวที่ทำให้เขาอารมณ์ขุ่นเมื่อวันก่อนไม่ได้

ป่านนี้ถูกจับตัวไปอีกรอบแล้วก็ไม่รู้ เจ้าหล่อนไปทำอะไรเอาไว้ถึงจะมีคนมาไล่จับตัวเอา ท่าทางนิสัยไม่ดีแบบนั้นคงไปเหยียบตาปลาใครเข้าให้เป็นแน่

หวังว่าเธอจะไม่เป็นอะไร…

ความคิดที่วูบขึ้นมาทำให้ทิวาต้องส่ายหัว สั่งตัวเองไม่ให้สนใจผู้หญิงคนนั้น กลับมาสนใจกับการงานของเขาดีกว่า

ชาลีในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกางเกงยีนส์สีเข้มเข้ารูปตามสมัยนิยมเดินเข้ามาดูการทำงานของทิวา เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่เขามาอยู่ที่นี่เพื่อดูแลความเรียบร้อยของบ้านให้กับน้องสาวที่ยังเพลิดเพลินอยู่ที่ฝรั่งเศสกับว่าที่เจ้าบ่าว

“ไม้พวกนั่นเป็นไม้เก่าใช่ไหมคุณทิวา” ชาลีถามขึ้นอย่างพอมองออก

“ใช่ครับ เพราะไม้เนื้อดีเดี๋ยวนี้หายาก แต่ถ้าเป็นไม้เก่าดีๆมาสร้างศาลาจะแข็งแรงทนทานกว่า เพราะอากาศที่นี่ร้อนชื้น ฝนตกบ่อย” ทิวาอธิบายคร่าวๆ

ชาลีพยักหน้าอย่างเข้าใจ มาเก๊าเป็นเกาะเล็กๆไม่มีทรัพยากรธรรมชาติสมบูรณ์แบบที่นี่ไม้แต่ละชิ้นล้วนราคาแพง เรื่องไม้ดีๆยิ่งเป็นของหายาก

“แฟนนี่โทรบอกผมว่าเธอชอบแบบสวนที่คุณส่งไปให้ ส่วนเรื่องต้นไม้เธอไม่ค่อยรู้เรื่อง ต้นไหนคุณว่าเหมาะว่าดีก็จัดการได้เลย” ชาลีนำข้อความของน้องสาวมาบอกต่ออีกทอด

“ดีครับ แล้วคุณ ฐิติล่ะครับ” ทิวาอดกลัวไม่ได้ต้องถามถึงว่าที่เจ้าบ่าวด้วย

เขาเคยแต่งสวนให้คู่แต่งงามาก่อน ฝ่ายหญิงว่าอย่างถึงเวลาฝ่ายชายกลับว่าอีกอย่าง ต้องมานั่งทะเลาะตกลงกันใหม่ให้เสียเวลา

“ทางนั้นเจ้าสาวว่าไง เขาก็ว่าอย่างงั้นล่ะ” ชาลีรู้จักนิสัยน้องสาวตนเองดี อะไรที่เธอตัดสินใจเลือกใครก็ไม่มีสิทธิ์แย้งหรือเปลี่ยนได้

“ด้านในมีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่าครับ ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ก็บอกได้เลยนะครับ” ถึงหน้าที่ของทิวาจะมีแค่การตกแต่งสวน แต่หากเจ้าของบ้านมีอะไรให้เขาช่วยเขาก็ยินดี

“ขอบคุณมาก แต่ทุกอย่างเรียบร้อยดี บริษัทของคุณยอดเยี่ยมมาก สมแล้วที่แฟนนี่เลือกพวกคุณมา”

ด้านในตัวบ้านถูกตกแต่งจนเกือบเสร็จสมบูรณ์เหลือเพียงเฟอร์นิเจอร์ที่เจ้าบ้านสั่งจากต่างประเทศบางชิ้นที่ยังมาไม่ถึง งานสวนใหญ่จึงเป็นเรื่องการตกแต่งสวนของทิวา ชาลีสังเกตชายหนุ่มงานอย่างเงียบๆและรู้สึกได้ว่าภูมิสถาปนิกที่เก่งคนหนึ่ง

“งั้นผมขอทำงานต่อนะครับ”

ไม่ทันที่สองหนุ่มจะได้แยกย้ายไปทำงานอย่างปากว่า เสียงโครมดังสนั่นมาจากด้านหนึ่ง ทำเอาชายหนุ่มสองคนต้องตกใจ

ทั้งคู่วิ่งไปดูที่มาของเสียงนั่นจึงเห็นสภาพรถสปอร์ตสีแดงจอดนิ่ง กันชนหน้าเสยเข้ากับกระถางต้นไม้ใหญ่ที่บริเวณรั้วใหญ่

“รถใครครับ” ทิวาหันไปถามเจ้าบ้าน

ชาลีก็ตอบไม่ได้เช่นกัน จนกระทั่งร่างเล็กเพรียวลมทำหน้าเหยเกเปิดประตูรถลงมา ทิวาเดาจากรูปร่างหน้าตาว่าเธอน่าจะอายุไม่เกิน 20 ปี

“แอนเดรีย”

ชาลีแปลกใจที่น้องสาวคนเล็กของเขามาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง ถึงแม้จะเป็นช่วงปิดเทอมแต่แอนเดียควรจะอยู่ที่มาเก๊าไม่ใช่ที่นี่

“ซอรี่ค่ะพี่ชาย หนูไม่ชินกับเบรกรถสปอร์ต” เธอส่งภาษาจีนกวางตุ้งตอบเขา

หญิงสาวดวงตาเล็กรีแต่ได้รูปบนใบหน้ากลมแก้มป่องกำลังดีดูน่ารักน่าเอ็นดูรีบตรงเข้ามาเกาะแขนพี่ชายอย่างออดอ้อนเพราะรู้ตัวว่าอีกสักพักชายหนุ่มจะต้องโกรธเธอมากแน่ๆ ปกติหญิงสาวเป็นคนไม่กลัวใครแต่คนที่เธอเกรงใจที่สุดคือชาลี

“มาที่นี่บอกคุณแม่หรือเปล่า” ชาลีตอบกลับด้วยภาษาเดียวกันน้ำเสียงเคร่งเครียด ดูจากสถานการณ์แล้วน้องสาวเขาคงหนีมาด้วยตัวเองแน่ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นคำตอบที่ชัดเจน

ตกลงน้องสาวคนเล็กของเขาแอบหนีมากรุงเทพฯเพียงลำพังแถมยังขอยืมรถเพื่อนของเพื่อนมาใช้เพื่อมาหาชาลีที่นี่ และดูทีท่าแล้วคงไม่ยอมกลับมาเก๊าไปง่ายๆแน่

“ปิดเทอมทั้งที จะทิ้งหนูไว้ที่มาเก๊าคนเดียว หนูไม่ยอมหรอก” แอนเดรียพูดสลับกับภาษาอังกฤษ ทำเอาชายหนุ่มได้แต่ถอนใจกับการเอาแต่ใจตัวเองของแอนเดรีย

“แล้วรถพังขนาดนี้จะไปบอกเพื่อนเราว่ายังไง” ชาลีมองสภาพรถกันชนหน้ายุบหายไปเพราะกระแทกกับกระถางต้นไม้ใหญ่เต็มๆ

“ผมจัดการให้เองครับ ผมรู้จักอู่ซ่อมรถดีๆอยู่” ทิวาพอจับความได้ว่าสองพี่น้องคงกำลังมีปัญหาเรื่องรถสปอร์ตคนนี้ เขาจึงอาสา

“แต้งส์ค่ะ คุณ…”

แอนเดรียจ้องชายหนุ่มที่แสดงน้ำใจออกมาอย่างเต็มตา ถึงได้เห็นว่าคนที่ยืนฟังเธอคุยพี่ชายอยู่ท่าทีไม่เลวเลยทีเดียว ทั้งสีผิวเข้มและรูปร่างหน้าดูแปลกตากว่าผู้ชายที่เธอพบมา

“นั่นคุณทิวา เป็นภูมิสถาปนิกให้ที่นี่”

“ว้าว” หญิงสาวตาโตเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าทิวาทำงานอะไร เพราะอาชีพของเขาเป็นสิ่งที่เธอกำลังสนใจอยู่ แต่ไม่เคยบอกใคร

“ตอนนี้ขอรบกวนคุณก่อนนะครับ อีกสองสามวันเลขาผมจะตามมา เรื่องเล็กๆน้อยๆคงไม่ต้องรบกวนคุณอีก”

ชาลีเดินทางมากรุงเทพฯคนเดียวโดยไม่มีคนติดตามเพราะเขาทิ้งคนของเขาไว้เก็บข้อมูลสำคัญบางอย่างที่ไม่อาจบอกใครได้

“เฮโลค่ะคุณทิวา ฉันแอนเดรีย ลูกสาวคนเล็กของตระกูลเฉิน” หญิงสาวรีบแนะนำตัวเองพร้อมยื่นมือส่งให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ชายหนุ่มทักทายตามมารยาทกลับไป

“ว่างๆช่วยแนะนำที่เที่ยวสนุกๆให้ฉันบ้างนะคะ” แอนเดรียกระซิบเบาๆ แต่ไม่พ้นหูพี่ชายจนถูกกระแอมใส่

“อย่ารบกวนคุณทิวาเขาจะดีกว่า ถ้าแอนเดรียทำให้คุณยุ่งยากใจบอกผมได้เลยนะครับ” ชาลีรีบเอ่ยอย่างรู้จักนิสัยน้องสาวคนเล็กเป็นอย่างดี ลงว่าเธอถูกชะตาใครคนนั้นได้ถูกเธอกวนใจไม่หยุดแน่นอน

“พี่ชายล่ะก็” เด็กสาวทำจมูกย่นกระพริบตาปริบอย่างขัดเคือง

“ไม่อยากพูดด้วยแล้ว ขอเข้าบ้านไปพักหน่อยดีกว่า” พูดจบแอนเดรียตรงไปขนกระเป๋าเดินทางใบย่อมเดินตัวปลิวเข้าบ้าน เธอไม่ได้ขนอะไรมากมายเพราะตั้งใจจะมาหาซื้อใหม่ทั้งหมดเอาที่นี่

หมดแล้ว!

ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว!

โฮมออฟฟิต คอนโด รถ เมื่อเธอจรดปากกาเซ็นโอนทุกอย่างเพื่อใช้หนี้ที่พงศ์ดนัยก่อไว้

“เท่านี้ก็หมดเรื่อง แต่ถ้าคราวหน้าคุณมีปัญหาเรื่องเงินอีกผมก็ยินดีช่วย” เจ้าหนี้สุดโหดไม่วางยื่นนามบัตรพร้อมเบอร์โทรศัพท์ให้

“หรือถ้าสนใจจะหารายได้พิเศษ หรือจะหาคนอุปการะผมก็ยินดีนะ”

ถ้าไม่กลัวไอ้พวกตัวใหญ่ยักษ์ที่ยืนจังก้าคุมเชิงอยู่ด้านหลัง จอมใจอยากตะปบหน้าคนพูดให้เป็นรอยสิบเล็บดูสักครั้ง

“เอาเป็นว่าอย่าได้พบได้เจอกันอีกเลยทั้งชาตินี้และชาติหน้าจะดีกว่า” หญิงสาวทิ้งวาจาสุดท้ายไว้ก่อนวางปากกาลงคว้ากระเป๋าหนังตั้งท่าจะเดินออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

“อย่าลืมคุณมีเวลาเก็บของแค่สามวัน หลังจากนั้นคนของผมจะเข้าไปเคลียร์ที่นั่นอีกรอบ” เสียงตามไล่หลังมาทำให้หญิงสาวต้องข่มอารมณ์อย่างที่สุด

เธอมีเวลาอีกแค่สามวันกับสมบัติที่พ่อทิ้งไว้ให้ แค่คิดน้ำตาที่ซ่อนไว้พลันเอ่อขึ้นมาอีกจนได้ ก่อนที่มันไหลออกมาให้ใครเห็นจึงเร่งฝีเท้าเดินออกไปให้เร็วที่สุด

แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน จะทำอะไรต่อไป

“แกบ้าหรือเปล่ายัยจอม แกใช้หนี้พวกมันไปทำไม” เสียงตะโกนรอดมาตามสายของเอื้อมดาว ทำให้จอมใจหน่ายจะพูดด้วย

“ฉันยังไม่อยากตาย” หญิงสาวตอบแกนๆ

ถ้าเพื่อนไม่โทรมาเธอไม่คิดจะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แม้อัดอั้นจนอกจะระเบิดก็ตาม

“มันสิต้องเป็นคนตายไม่ใช่แก แกไม่น่าปล่อยให้มันหนี้ไปได้เลย แต่ทำแบบนี้ก็เท่ากับแกตายไปแล้วครึ่งตัว” คนเป็นเพื่อนดูจะเคียดแค้นเสียยิ่งกว่าคนที่สูญเสียทุกอย่าง

คนตายไปแล้วครึ่งตัวน้ำตาตกในแต่ได้ปล่อยโฮเพียงลำพังไปก่อนหน้านี้แล้วจึงไม่มีน้ำตาจะไหลตอนนี้อีก

“เอื้อม ฉันไปอยู่กับแกก่อนได้ไหม” เป็นครั้งแรกที่จอมใจเอ่ยปากพึ่งพิงเพื่อนแบบนี้ แต่อีกฝ่ายกลับอึกอัก

“ไม่ได้ ห้องฉันไม่สะดวกสบายเหมือนห้องแกหรอกนะจอม อีกอย่างน้องสาวฉันจะมาเรียนต่อที่กรุงเทพเลยย้ายมาอยู่ด้วยกัน อะไรๆมันก็เลย

เอื้อมดาวเป็นลูกสาวร้านทองที่ตราดแต่เลือกจะใช้ชีวิตและทำงานในกรุงเทพฯจึงมีวิถีชีวิตไม่ต่างจากจอมใจนัก แม้จะอยากช่วยเพื่อนแต่รู้ว่าเท่ากับเอาปัญหามาใส่ตัวเอื้อมดาวจึงต้องปฏิเสธ

“งั้นเหรอ” จอมใจรู้สึกคิดผิดที่เอ่ยถามเพื่อน

แม้รู้ว่าคำตอบจากเพื่อนจะเป็นอย่างไรแต่อดน้อยใจในชีวิตตัวเองขึ้นมาไม่ได้

“ให้ฉันหาที่อยู่ให้เอาไหม เอาแบบพออยู่ได้ไปก่อน”

“ไม่เป็นไร ฉันพอจะหาเองได้”

“ทำไมไม่ไปหาแม่ล่ะจอม” เอื้อมดาวคิดว่าจริยาน่าจะเป็นคนสุดท้ายที่เพื่อนเธอจะพึ่งพาได้

“สัญญาแล้วนะว่าจะไม่บอกใครเรื่องนี้ แม้แต่แม่ของฉัน” น้ำเสียงย้ำหนักแน่นกลับมาเป็นคำตอบให้รู้ว่าหัวเด็ดตีนขาดหญิงสาวก็ไม่มีวันเอาความล้มเหลวของชีวิตไปบอกมารดา

“เออรู้แล้ว”

“เอื้อมถ้าแกผิดสัญญา ฉันขอแช่งให้แกต้องขึ้นคานจนตายไปสิบชาติ”

วางสายจากเอื้อมดาวได้ จอมใจเหมือนลอยคออยู่กลางมหาสมุทรที่มองไม่เห็นฝั่ง หญิงสาวทิ้งตัวกับโซฟาอยากให้มันเป็นสะดือทะเลดึงเธอลงไปไม่ต้องโผล่ขึ้นมาอีกคงดี

“ลูกสาวของพ่อเก่งที่สุด ไม่ว่าหนูจะทำอะไรย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด พ่อเชื่อว่าหนูต้องทำได้” ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจทำอะไรเลือกอะไร พ่อมักพูดกับเธอแบบนั้นเสมอ

‘หมายความว่าการตัดสินใจครั้งนี้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหมคะพ่อ’

จอมใจเผลอหลับไปทั้งน้ำตา

หญิงสาวไม่รู้ตัวว่านอนอยู่ที่โซฟาทั้งคืน จนเสียงโทรศัพท์ภายในห้องดังขึ้น ปลุกให้เธอตื่นตอนแปดโมงเช้าพอดิบพอดี

“ฮัลโหลไหนว่าให้เวลาฉันสามวันไง” เสียงโทรศัพท์ทำให้จอมใจผวาคิดว่าพวกทวงหนี้โทรมาไล่ให้เธอออกจากคอนโด

“สามวันอะไรคะคุณจอม” เสียงป้านวลงุนงงมาตามสาย หญิงสาวจึงได้สติบิดตัวคลายอาการปวดหลังจากการขดตัวอยู่บนโซฟาทั้งคืน

“เปล่า จอมคิดว่าเป็น…เพื่อนโทรมา ป้านวลมีอะไรหรือเปล่า”

“ป้าอยากให้คุณจอมมาดูเรื่องบ้านสวนของคุณยายหน่อยน่ะค่ะ มีหลายเรื่องต้องจัดการเลย ทั้งเรื่องเปลี่ยนชื่อเจ้าบ้าน ทั้งน้ำไฟโทรศัพท์”

“จอมคิดว่าแม่จัดการไปหมดแล้วซะอีก”

“คุณจิ๋วเธอคงลืมน่ะค่ะ ป้าห่วงว่าปล่อยไว้นานไปจะมีปัญหาทีหลัง เลยอยากให้คุณจอมมาช่วยดูหน่อย”

ความจริงเรื่องพวกนี้เป็นเพียงข้ออ้าง นวลจัดการเองได้อยู่แล้ว แต่ที่ต้องโทรมาเหมือนขอความช่วยเหลือเพราะอยากให้หญิงสาวได้มาที่บ้านสวนอีกสักครั้ง

“คุณจอมมาพรุ่งนี้ได้ไหมคะ” อย่างน้อยนวลก็อยากให้หลานสาวคุณจันทร์ได้มากราบรูปผู้มีพระคุณที่บ้านสักครั้ง

‘บ้านสวน’

จอมใจลืมไปเสียสนิทว่ายายยกบ้านหลังนั้นให้เธอไว้ ในความทรงจำของหญิงสาวมีเพียงบ้านไม้หลังเล็กที่อยู่กลางป่า ต้องฝ่าถนนลูกรังเข้าไปลึกกว่าจะเจอบ้านของยาย

ผ่านมาเกือบสิบแปดปีแล้ว บ้านหลังจะอยู่ในสภาพไหนกันนะ แค่คิดจอมใจก็ไม่อยากไปที่นั่นแล้ว แต่เมื่อมองสภาพจนตรอกของตัวเองตอนนี้ บ้านสวนของยายคงเป็นที่เดียวที่เธอจะไปพักพิงได้

ไอแดดร้อนระอุยามบ่ายทำถนนเบื้องหน้าเกิดภาพลวงตาระลอกคลื่น แม้ถนนลูกรังในวัยเด็กจะกลายเป็นถนนซีเมนต์สี่เลนซ์ไปแล้ว แต่สองข้างทางยังคงเป็นทุ่งนาและที่รกร้างตัดสลับกับบ้านและโรงงานทั้งสองข้างทาง จากถนนใหญ่วิ่งลึกเข้ามากว่าห้ากิโลยังไม่เห็นวี่แววทางเข้าบ้านสวนของยาย

“คุณมาดูที่แถวนี้เหรอครับ”

คนขับแท็กซี่มองตัวเลขค่ารถที่วิ่งขึ้นไปสามร้อยยี่สิบห้าบาท นึกแปลกใจที่สาวสายแต่งกายเรียบหรูเรียกให้รถจากใจกลางเมืองให้มาส่งไกลถึงหนองจอก

“แถวนี้ผ่านมาเกือบยี่สิบปีเพิ่งจะมีถนนใหญ่ตัดผ่าน ซอยก็ลึกอีกนานล่ะครับกว่าจะเจริญ ไม่เหมือนทางรังสิตกับมีนบุรีโน่นน่ะครับ” โชเฟอร์พูดเจื้อยแจ้วตามประสาอย่างชวนคุย แต่เมื่อไม่มีสัญญาณตอบรับจากผู้โดยสารคนงาม เขาจึงไม่กล้าชวนคุยต่อ

จอมใจแทบไม่ได้ยินสิ่งที่คนขับแท็กซี่พูดด้วยซ้ำเพราะตอนนี้เธอชักไม่แน่ใจว่าตัดสินใจถูกหรือผิดที่จะมาอยู่ที่นี่ ถึงตั้งใจว่าจะอยู่แค่ชั่วคราวไปก่อน หากพอมีหนทางเธอจะหาที่อยู่ใหม่ ข้าวของกองโตที่ขนออกจากคอนโดก็เอาไปฝากไว้ที่ห้องของเอื้อมดาวก่อน ในเมื่อหญิงสาวไม่สะดวกให้ไปอยู่ด้วย ฝากของไว้นิดหน่อยแค่สิบกว่าลังคงไม่กล้าปฏิเสธ

สิบนาทีต่อมาแท็กซี่แล่นมาถึงซอยเล็กๆที่ปักป้าย

“ซอย 8 แยก 11”

แทบมองไม่เห็นเพราะดงกล้วยปากทางขึ้นรกจนใบห้อยมาบังบริเวณป้ายที่ปักไว้

“ซอยข้างหน้านี้หรือเปล่าครับ”

“ใช่เข้าไปสุดทางเลย”

จากถนนใหญ่เข้ามาลึกแล้วยังจะเข้าไปสุดทางอีก คนขับมาส่งอดคิดไม่ได้ว่ายังมีที่กันดารขนาดนี้ในกรุงเทพฯหลงเหลืออยู่อีก ถนนในซอยค่อนข้างแคบหากรถสองคันวิ่งสวนกันไม่ใครก็ใครต้องหลบให้ก่อนอีกคันจึงจะไปต่อได้

นวลเดินเข้าเดินออกหน้าบ้านตั้งแต่สาย เมื่อจอมใจบอกเธอว่าจะมาตอนเที่ยงๆ ตอนนี้บ่ายโมงแล้วยังไม่เห็นวี่แววหญิงสาว นวลอดกลัวไม่ได้ว่าเธอจะเปลี่ยนใจ จนได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดที่หน้ารั้วก็รีบเดินออกมาดู

ร่างระหงสวมแว่นดำหิ้วกระเป๋าใส่เสื้อผ้าติดมือลงมาด้วย หญิงสาวยื่นแบงค์สีม่วงให้คนขับโดยบอกไม่ต้องถอน

“จะให้ผมรอไหมครับ ท่าทางจะกลับออกไปยากน่าดู” เห็นลูกค้าจ่ายดี คนขับจึงอยากบริการเต็มที่

“ไม่ต้อง ไปเถอะ” เมื่อหญิงสาวบอกไม่ต้องรอ รถแท็กซี่จึงแล่นออกไป

“คุณจอม นวลช่วยค่ะ” นวลมองหลานสาวคุณจันทร์อย่างแปลกใจ ที่เธอไม่ได้ขับรถมาเองแถมมีกระเป๋าใบเขื่องหิ้วติดมือมาด้วยจึงรีบเข้าไปช่วยถือ

“ฉันจะมาค้างที่นี่สักพัก” หญิงสาวบอกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายถาม

“ไม่กี่วันหรอก แค่มาจัดการเรื่องที่ป้านวลอยากให้จัด เสร็จแล้วจอมก็จะกลับไปอยู่คอนโดเหมือนเดิม” จอมใจบอกตัวเองว่าเธอไม่ได้โกหกแค่พูดไม่หมดเท่านั้นเอง

“งั้นเข้าบ้านก่อนนะคะ” นวลมีคำถามมากมายในใจแต่ในเมื่อคุณหนูบอกแบบนั้นเธอจึงไม่อยากซักไซ้ พาหญิงสาวเข้าไปในบ้าน

จอมใจเดินดูเครื่องเรือนไม้เก่าที่ถูกทำความสะอาดอย่างดี ริ้วรอยขูดขีดแทบไม่เห็นแม้จะผ่านมาเกือบยี่สิบปี มีเพียงสีที่ซีดจางลง

ภาพเก่ากลับเข้ามาในความทรงจำ หญิงสาวเห็นตัวเองในวัยเด็กเดินกระแทกเท้าไปทั่ว บ้างก็เต้นเร้าๆไม่พอใจอะไรสักอย่าง

“ที่นี่ยังเหมือนเดิมไหมคะคุณจอม” นวลถามขึ้นเมื่อเห็นสายตานายสาวที่มองไปรอบบ้านอย่างรำลึกความหลัง

“ไม่รู้สิ จอมไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว จำไม่ได้หรอก” คนปากแข็งตอบไปทั้งๆที่ใจคิดว่ามันช่างไม่เปลี่ยนแปลง นอกจากทรุดโทรมลงไปตามกาลเวลา

เมฆฝนที่ตั้งเค้าตั้งแต่ใกล้ค่ำจากท้องฟ้าสีเทาเข้มกลายเป็นสีแดงจัด ลมพัดแรงจนยอดไม้สูงโอนเอน ทำเอาจอมใจนึกใจไม่ดี วันแรกที่เหยียบย่างมาพักที่นี่ก็เกิดฝนหลงฤดูเสียแล้ว คงไม่ใช่อิทธิฤทธิ์ของคุณยายจัดมาต้อนรับเธอหรอกนะ

เสียงลมกระพือเป็นระยะรับกับเสียงกบร้องอ๊บๆจนคนไม่ชินเริ่มรำคาญ เวลานี้ยังหัวค่ำเกินกว่าที่จอมใจจะเข้านอน นวลจัดให้เธอนอนห้องเก่าของคุณยาย

บ้านนี้ไม่มีเครื่องปรับอากาศมีเพียงพัดลม ทีวีเก่าขนาดเล็กยังใช้หนวดกุ้งต่อเพื่อรับสัญญาณ อากาศแปรปรวนขนาดนี้สัญญาณจึงขาดๆหายๆ ภาพเต้นขึ้นลงชวนให้ตาลายจนต้องปิดหนี หญิงสาวทิ้งตัวลงกับเตียงแม้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากผ้าปูที่เพิ่งซักสะอาด แต่ที่นอนแข็งจนรู้สึกเจ็บหลัง

คิดผิดจริงๆที่มาที่นี่ รู้แบบนี้เธอขอมเสียเงินไปนอนโรงแรมที่ไหนสักแห่งยังดีเสียกว่า คนอย่างเธอไม่อับจนนานนักหรอก ไม่เห็นต้องมาลำบากลำบนแบบนี้เลย

เสียงเพลงไม่คุ้นหูลอยเข้ามาในห้อง คงเป็นป้านวลที่เปิดวิทยุ เลือกฟังเพลงได้โบราณดีแท้ แต่ก็ยังดีกว่านอนฟังเสียงกบร้องอย่างเดียว

ทำนองเศร้าสร้อย เนื้อเพลงยิ่งฟังยิ่งรันทดเหมือนร้องให้เธอตอนนี้ไม่มีผิด

ฟังสำเนียงเสียงเพลง ครวญคร่ำ 
ใครหนอร่ำ คำบอก
เจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย
เจ้าดอกขจร นกขมิ้น เหลืองอ่อน
ค่ำนี้ จะนอนไหนเอย เอ๋ย นอน ที่นี่ เอย

                 เสียงนักร้องหวานปนเศร้าพาคนไม่ตั้งใจฟังเคลิ้มหลับไปไม่รู้ตัว

แอบฝันว่าตัวเองกลายเป็นนกขมิ้นบินฝ่ากลางพายุฝน ยิ่งบินปีกยิ่งหนักเพราะน้ำฝนที่เกาะตามตัวทำให้เธอบินต่อไปไม่ไหวร่วงลงสู่แอ่งน้ำเบื้องล่าง

คนหลับฝันครึ่งหลับครึ่งตื่นเหมือนนอนอยู่กลางบึงใหญ่ทั้งหนาวและ…

แฉะ!

จอมใจชักไม่แน่ใจว่าเธออยู่ในฝันเพราะรู้สึกถึงน้ำกระเซ็นจากที่สูงกระทบใบหน้าจนต้องลืมตาดู เมื่อเห็นสภาพของความจริงที่ไม่ใช่ฝัน ต้องรีบเด้งตัวเองออกจากเตียงแทบทันที

เพดานห้องเป็นรูโหว่ กระเบื้องมุงหลังคาถูกพัดปลิวหายไปหลายแผ่น เตียงที่เธอนอนอยู่จึงไม่ต่างจากแอ่งน้ำย่อมๆจากฝนที่ตกหนัก รูโหว่ใหญ่ทำให้เห็นประกายสายฟ้าเส้นใหญ่ผ่าลงมา ตามด้วยเสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหว

“กรี๊ด!” จอมใจร้องลั่นแข็งกันเสียงฝน

“คุณจอมเป็นอะไรไปคะ”

นวลตกใจตื่นรีบเข้ามาในห้องหญิงสาวเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอแข่งกับสายฝนไม่หยุด ก่อนเข้านอนเธอมาดูเจ้านายสาวที่ห้องเห็นหลับไปแล้วจึงปิดไฟให้ ไม่คิดว่าจะถูกร้องเรียกกลางดึกเช่นนี้

“ป้านวลก็ดูสิ ทีนอนกลายเป็นทะเลไปแล้ว จอมจะนอนยังไง” คนร้องเปียกไปทั้งตัวเหมือนเพิ่งขึ้นจากทะเลเช่นกัน

“คุณจอมไปที่ห้องป้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวก่อน เดี๋ยวจะไม่สบายเอา คืนนี้นอนห้องป้าแล้วกันค่ะ” นวลรีบหอบหิ้วข้าวของหญิงสาวหลบฝนไปที่ห้องตนเองด้วย

กว่านวลจะได้นอนก็อีกเป็นชั่วโมงเพราะต้องหาถังกะละมัง มารองน้ำฝนไว้ดีกว่าปล่อยให้ห้องนั้นจมอยู่ใต้น้ำ เมื่อกลับมาที่ห้องเห็นจอมใจยังไม่ยอมหลับ นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง

“พรุ่งนี้จอมจะกลับ”

“แต่คุณจอมบอกว่าจะอยู่ที่นี่สักพักไงคะ แล้วไหนจะเรื่องที่ต้องจัดการ”

“เรื่องธุระเรื่องคุณยายไว้วันหลังจอมจะจัดการให้ แต่พรุ่งนี้จอมจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว”

“ตามใจคุณจอมเถอะค่ะ แต่คืนนี้นอนก่อนนะคะ” นวลนึกชินที่ได้เห็นเด็กหญิงจอมใจจอมเอาแต่ใจนั่งอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

ติดตามบทต่อไปได้วันที่ 8 กย. 

ประเดิมเรื่องราวแรกของหน้าตามประสาด้วยหนึ่งในกิจกรรมยามว่างเมื่อมีเวลาคือ…”การถ่ายภาพ”

แม้ว่าฝีมือยังอยู่ในขั้นเริ่มต้น แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้ถ่ายภาพสิ่งต่่างๆรอบตัว

เริ่มต้นจากต้นไม้และดอกไม้ ทั้งในบ้านและตามที่ต่างๆที่ได้ไป ค่อยๆถ่ายไป

ถ่ายไปสักสิบออกมาสวยสักหนึ่งหรือสองภาพก็ถือว่าน่าดีใจแล้ว เย้ !!

ตอนนี้มีกล้องประจำกายคือ Sony Nex 3 เป็นกล้อง Mirror less ที่พกไปไหนมาไหนได้สะดวกกว่ากล้องตัวใหญ่ๆอย่าง DSLR

และทำอะไรได้มากกว่ากล้อง Digital ทั่วไป แต่บอกได้เลยว่าไม่ว่าจะเป็นกล้องรุ่นไหนแบบไหน

ขอแค่มีความสุขกับการถ่ายภาพนั่นก็เพียงพอแล้วจริงๆนะ ^______^

จอมใจกลับมาถึงห้องพักอย่างอ่อนแรง เธอรีบออกไปนอกร้านกาแฟแต่เอกหายไปเสียก่อน หญิงสาวพยายามเดินวนเวียนบริเวณนั้นอยู่นานแต่ก็ไม่เห็นวี่แววชายหนุ่มที่ต้องการตัว

เธอพยายามติดต่อเขาหลายครั้งแต่ชายหนุ่มไม่ยอมรับโทรศัพท์และหลบหน้าเธอที่สำคัญเขาย้ายที่ทำงานใหม่เธอจึงไม่รู้ว่าเขาไปทำงานที่ไหน ทำให้ข่าวสารเกี่ยวพงศ์ดนัยถูกตัดขาดไป

หญิงสาวอดกระทืบเท้าสามทีอย่างหัวเสียไม่ได้ เพราะหมอนั่นคนเดียวทำให้เธอตามพี่เอกไม่ทัน

“อย่าให้เจออีกนะตาดำตับย่าง” ตอนนั้นเธอกำลังมึนจึงไม่ทันสังเกตหน้าตาของอีกฝ่ายมากนัก จำได้เพียงผิวสีเข้มตัดกับผิวขาวของเธออย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งโกรธหน้าตายิ่งยับย่นไปตามอารมณ์อย่างลืมตัวว่ามันยังระบมจากการถูกกระแทกไม่หาย

”เจ็บชะมัด ตายแล้ว…” หญิงสาวร้องเสียงหลง

จอมใจส่องกระจกเห็นรอยแดงเริ่มบวมขึ้นเล็กน้อยก็ตกใจ ห่วงว่าเธอจะเสียโฉมต้องรีบคว้ากระปุกครีมราคาเหยียบหมื่นโปะลงบนหน้าก่อนเดินไปหยิบยาและน้ำดื่มเพื่อบรรเทาอาการปวดบวม

ไม่ทันยาจะออกฤทธิ์ช่วยบรรเทาอาการ หญิงสาวต้องใจหายอีกครั้งเมื่อมีโทรศัพท์เข้ามา

หรือจะเป็นพวกทวงหนี้ !

เธอเคยไม่รับสายพวกมันจนเจอเหตุการณ์บุกถล่มสำนักงานมาแล้ว จึงผวารีบไปคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

“คุณจอมเหรอคะ ป้านวลเองนะคะ ดีใจจริงๆที่หาเบอร์คุณจอมจนได้” น้ำเสียงหญิงวัยกลางคนแม้จะดีใจแต่เจือไปด้วยความอ่อนล้าดังขึ้น

“ป้านวลสบายดีเหรอ” จอมใจจำคนที่โทรหาได้ ถอนใจเฮือกใหญ่โล่งอกที่ไม่ใช่พวกทวงหนี้

หญิงถามไถ่ปลายสายอีกสองสามคำตามมารยาทแม้จะเลือนรางแต่ก็ไม่ลืม เธอเคยเจอป้านวลตอนเด็กๆที่บ้านคุณยาย หญิงสาวใจดีที่คุณยายอุปการะไว้เป็นคนคอยดูแลเธอในวัยเด็กตอนที่แวะเวียนไปที่บ้านสวน

“ป้านวลโทรหาจอมมีอะไรหรือเปล่า”

“คุณยาย…เสียแล้วค่ะ” เสียงนั่นแผ่วเบาราวกับลมพัดผ่าน แต่ทำให้จอมใจวูบไหวคล้ายคนเพิ่งตกจากที่สูง ป้านวลบอกสถานที่สวดศพและหวังว่าเธอจะไปร่วมงาน

“ได้ จอมจะไป” หญิงสาวตอบกลับไปก่อนวางสาย

หยุดความคิดทุกสิ่งทุกอย่างด้วยการเอนตัวลงกับโซฟาพักสายตาและความคิดที่กระเจิดกระเจิงก่อนหน้านี้ไปจนหมด

เสียงสวดพระอภิธรรมดังก้องทั่วศาลาแต่แทบไม่เข้าหูคนที่นั่งประนมมือนิ่ง ภาษาบาลีที่แปลไม่ออกจึงไม่รู้ความหมายอันลึกซึ้งอันเป็นมงคลนั้นว่าเป็นบทสวดให้คนเป็นที่ยังอยู่ฟังได้ปลดปลงมิใช่การสวดให้คนตาย

จอมใจเป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยเข้าใจถึงความหมายในบทสวด ตอนนี้ไม่ยอมเหลือบมองแม้กระทั่งแผ่นหลังของมารดาและพ่อเลี้ยงที่นั่งอยู่ด้านหน้า ได้แต่จ้องมองรูปยายที่ตั้งอยู่ด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันอยู่หลายอย่าง

จอมใจพบยายครั้งสุดท้ายในงานศพบิดา ตอนนั้นเธอร้องไห้จนตาบวมยายเป็นคนคอยปลอบโยนและให้เธอไปพักที่บ้านสวนด้วยกัน แต่เธอไม่ได้เหยียบย่างไปที่นั่นเลย แม้จะรู้สึกเสียใจแต่ไม่อาจฟูมฟายหรือเศร้าโศกเพราะความผูกพันระหว่างเธอกับยายเท่าที่จำได้นั้นเป็นช่วงเวลาสั้นๆในวัยเด็ก

เมื่อเธอเริ่มโตขึ้นโอกาสที่มาเยี่ยมเยียนยายน้อยลงเรื่อยๆจนกลายเป็นห่างเหินกันไป สิ่งที่เธอรับรู้เกี่ยวกับยายจึงเหลือเพียงอาหารและขนมที่ยายฝากมาให้จากบ้านสวน

เสียงสวดเงียบลงป้านวลยกน้ำดื่มและข้าวต้มปลามาเสิร์ฟให้แขกเหรื่อในงาน จริยาและสามีช่วยป้านวลดูแลคนในงานไปด้วย มีเพียงจอมใจที่นั่งนิ่งไม่ขยับไม่เห็นความจำเป็นว่าเธอต้องลงไปทำอะไรเช่นนั้น

“นั่นหลานสาวคุณจันทร์ใช่ไหมแม่นวล ทำไมเขาไปนั่งห่างเสียขนาดนั้น”

แขกในงานเริ่มถามเพราะสะดุดตาสาวสวยในชุดเดรสสั้นแขนกุดสีดำเงา ปักทับด้วยด้ายดำให้เกิดลวดลายไม่ให้ชุดดูเรียบจนเกิดไป ยิ่งประดับด้วยสร้อยสีเงินระย้าเป็นประกายวาวยาวลงมาเกือบถึงเอวทำให้ดูคนใส่รูปร่างเพรียวบางยิ่งขึ้น

ใบหน้าที่ตกแต่งมาไม่ให้ฉูดฉาดนักขับผิวขาวผ่องให้ดูอ่อนใสกว่าวัย มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่แสดงความอิดโรยจากความเครียดที่สะสมมา

นวลได้แต่ยิ้มไม่ตอบอะไรแม้จะรู้ดีว่าทำไมหญิงสาวถึงเลือกที่นั่งหลังสุด เมื่อต้อนรับแขกจนทั่วถึงแล้วเธอจึงเดินมาหาหลานสาวผู้มีพระคุณ

“คุณจอมทานข้าวต้มหน่อยนะคะ”

จอมใจเหลือบมองชามข้าวต้มที่มีเนื้อปลาชิ้นใหญ่โรยหน้าด้วยต้นหอมผักชีและกระเทียมเจียวดูน่ากิน กลิ่นหอมของน้ำซุปโชยมา แต่เมื่อเห็นชามกระเบื้องลายดอกไม้ราคาถูกผ่านการใช้งานในงานสวดศพมาไม่รู้กี่ครั้งทำเอาหญิงสาวเบ้ปาก

“ไม่ล่ะป้านวล ชามช้อนพวกนี้สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“ไม่สกปรกหรอกค่ะ ชามช้อนพวกนี้เอามาจากบ้านคุณจันทร์ไม่ได้ใช้ของที่วัดหรอกค่ะ ข้าวต้มป้านวลก็เป็นคนทำเองสูตรของคุณยายไงคะ”

คำว่าสูตรคุณยายทำให้จอมใจตัดสินใจรับชามข้าวต้มปลามา หญิงสาวกินอะไรก็ไม่อร่อยมาจะเป็นเดือนแล้วแม้จะไปร้านประจำที่ได้ชื่อว่ารสดี เรียกว่าประสาทรับรสเธอเพี้ยนไปหมดแล้ว แต่ไม่ทันจะตักข้าวต้มเม็ดสวยเข้าปาก เสียงไม่พึงประสงค์ก็ดังเข้าหูจนเธอต้องชะงักมือ

“ลูกคุณจิ๋วแกเป็นนางฟ้านางสวรรค์น่ะครับ พ่อเขาเลี้ยงมาดีจะให้ไปลำบากอยู่โรงงานย้อมผ้าจะเสียเกียรติเอา” เสียงนายฮวดที่ตอนนี้กลายเป็นเถ้าแก่ฮวดใส่ทองเส้นโตตามฐานะที่ดีขึ้นมากลอยมาจากเก้าอี้ด้านหน้า

‘หนอยแน่!’

จอมใจกระแทกช้อนลงกับชามกระเบื้องอย่างเหลืออด นี่เป็นอีกข้อหนึ่งที่เธอไม่มีวันยอมรับพ่อใหม่นิสัยโผงผางปากร้าย แต่ละคำที่เธอได้ยินจากปากเถ้าแก่ฮวดล้วนกระตุ้นให้เธอเกลียดเขาจนไม่อยากเสวนาด้วย

“ตอนนี้บริษัทหนูเป็นยังไงบ้างลูก” อย่างไรเสียจอมใจก็เป็นลูก จริยาจึงต้องเข้ามาถามไถ่ทุกข์สุขบ้าง แม้ลูกสาวไม่คิดจะเข้ามาหาเธอก่อน

“ดีค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร”

หญิงสาวเคยแอบคิดว่าอยากปรึกษามารดาเรื่องหนี้สินที่เกิดขึ้น แต่เพราะเสี่ยฮวดทำให้เธอไม่ยอมแพร่งพรายเรื่องที่เกิดขึ้นให้เข้าหูสองคนนั้นเด็ดขาด

“แต่ที่แม่ได้ยินมา…” จริยาอ้อมแอ้ม มีคนมาพูดให้เข้าหูว่าลูกสาวกำลังมีปัญหาเรื่องเงินแต่เธอไม่แน่ใจนัก

“แม่ได้ยินอะไรมา จอมขอบอกว่ามันไม่เป็นความจริง คนอย่างจอมไม่มีวันมีปัญหาอะไรที่จัดการไม่ได้”

พูดออกไปแล้วหญิงสาวนึกวาบในใจ หล่อนทำปากเก่งไป ไอ้ปัญหาที่ว่ามันใหญ่มากเธอจะมีปัญญาจัดการได้จริงหรือเปล่า แต่ทิฐิทำให้ต้องทำคอตั้งหน้าเชิดเหมือนไม่มีอะไรไว้ก่อน

“ถ้าเป็นอย่างนั้นแม่ก็สบายใจ แต่ถ้ามีปัญหาอะไรบอกแม่นะจอม คุณฮวดเขาเองก็พอมีหนทางช่วยลูกได้”

เหอะ! ได้ยินชื่อพ่อเลี้ยง หญิงสาวก็หมดอารมณ์จะคุยกับมารดาต่อ หมดอารมณ์แม้กระทั่งจะชิมข้าวต้มปลาจึงวางชามไว้ยังเก้าอี้ว่างข้างตัว

“แขกกลับหมดแล้วอย่าเพิ่งไปไหนนะลูก เห็นว่านวลมีคำสั่งเสียคุณยายจะบอก”

“เรื่องอะไรเหรอคะ” จอมใจนึกแปลกใจ

“แม่ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เห็นนวลยุ่งๆคอยต้อนรับแขก ไว้เสร็จงานคงได้รู้กัน”

“ความจริงก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับจอมอยู่แล้ว จอมไม่ได้เจอยายมาเป็นสิบปี” ในเมื่อเธอไม่เคยติดต่อยาย สิ่งที่ยายทิ้งไว้หลังจากนี้คงไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

แสงแดดยามสายกระทบผืนน้ำเป็นระลอกสวยบริเวณปากอ่าวจนเป็นประกายระยิบระยับ วิถีชาวปากน้ำที่เรียบง่ายดูแปลกตาสำหรับจอมใจ

ชีวิตของเธออยู่แต่ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสีและตึกสูง แม้จะเคยสัมผัสบ้านสวนในวัยเด็กแต่ก็เป็นความทรงจำที่ลืมไปแทบหมดสิ้น แต่ห่อลุ้งอังคารของยายในมือทำให้ความทรงจำที่เธอไม่เคยใส่ใจกลับมาอีกครั้งและรับรู้ได้ว่ายายรักเธอขนาดไหน

“คุณยายยกบ้านสวนให้คุณจอมค่ะ” จอมใจนิ่งงันไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่ยายสั่งเสียทิ้งไว้กับป้านวล

“คุณยายไม่มีสมบัติอะไร นอกจากบ้านสวนหลังนี้ อีกอย่างคุณจิ๋วไปอยู่เชียงใหม่แล้ว คุณยายเลยอยากยกบ้านนี้ให้คุณจอม”

“แต่จอมมีคอนโดที่พ่อซื้อให้ มีบริษัทของตัวเองจะเอาบ้านสวนไปทำอะไร” หญิงสาวทำปากแข็งเมื่อเห็นสายตาพ่อเลี้ยงที่จ้องมา

เถ้าแก่ฮวดพยายามสงบปากเพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตน แต่อดไม่ได้เมื่อลูกเลี้ยงทำเป็นไม่อยากได้บ้านสวนขึ้นมา

“เก็บไว้เถอะหนูจอม วันไหนมีปัญหาขึ้นมา ก็ยังมีบ้านสวนให้อยู่” จอมใจไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงได้ยินอะไรมาจึงพูดเยาะแบบนั้นใส่

“งั้นจอมยกให้แม่ดีกว่า เผื่อวันไหนโรงงานย้อมผ้ามันเจ๊งขึ้นมา แม่จะได้มาอยู่บ้านสวนแทน”

“คุณจิ๋วดูลูกสาวคุณนะ คนหวังดีกลับมาพูดจายอกย้อน อวดดี” เถ้าแก่ฮวดโกรธจนหน้าแดง

จริยาต้องขอให้เขาใจเย็นเขาถึงได้เดินเลี่ยงออกไปอย่างหัวเสีย คนเป็นแม่มองลูกสาวอย่างอยากปรามแต่เห็นท่ายักไหล่ไม่แคร์ใครจึงได้แต่ถอนใจ

“แต่แม่ว่าจอมเก็บบ้านสวนไว้เถอะ มันเป็นความตั้งใจของคุณยาย”

“เอาไว้เสร็จงานศพคุณยายค่อยว่ากันอีกทีเถอะแม่” จอมใจยังยักท่าเหมือนไม่ได้สนใจสมบัติของยาย เพื่อให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่ได้มีปัญหาอะไร

หญิงสาวช่วยมารดานำห่อลุ้งอังคารหย่อนลงพื้นน้ำค่อยๆจมหายไป ตามด้วยกลีบดอกกุหลาบและธูปเทียน เรือขับวนซ้ายอยู่สามรอบก่อนพาจอมใจและมารดาออกจากปากอ่าวทะเลสมุทรปราการ เถ้าแก่ฮวดต้องรีบกลับเชียงใหม่เพราะทิ้งโรงงานไม่ได้นานนัก จอมใจจึงได้ลอยอังคารยายกับมารดาตามลำพัง ซึ่งเป็นเรื่องดีสำหรับจริยาหากสามีเธอยู่ด้วยจอมใจคงไม่ยอมมา

ก่อนเถ้าแก่ฮวดจะกลับจริยาบอกเรื่องไม่สบายใจที่ได้ยินมาว่าลูกสาวเธออาจกำลังมีปัญหาเรื่องหนี้สิน แม้จอมใจจะไม่ยอมรับเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้จึงเกริ่นกับสามีไว้ก่อน

“ถ้าเขาเดือดร้อนจริงๆก็ให้มาขอร้องเถอะ ผมจะเห็นแก่คุณจิ๋วช่วยเหลือ แต่บอกตรงๆลูกสาวคุณทั้งยโสทั้งดูถูกผม เขาคงไม่ยอมเสียเกียรติมาขอร้องคนอย่างผมหรอก”

แต่จนแล้วจนรอดจอมใจก็ไม่เคยเอ่ยเรื่องปัญหาของเธอออกมาให้ได้ยินแม้แต่คำเดียว

“พรุ่งนี้แม่จะกลับเชียงใหม่ เรื่องบ้านสวนก็ตามที่คุณยายสั่งไว้แล้วกันนะลูก” จริยาเอ่ยขึ้นขณะที่แวะทานอาหารกลางวันแถวป้อมพระจุลจอมเกล้าที่ได้ชื่อว่ารสชาติอาหารทะเลทั้งสดและอร่อย แต่ตลอดมื้ออาหารจอมใจไม่รู้สึกถึงรสชาติใดๆเหมือนเช่นเคย

“จอมไม่รู้จะเอาไปทำไม” หญิงสาวตอบเหมือนแผ่นเสียงตกร่องจากคราวก่อน เพราะมันเป็นคำตอบให้เธอพยายามจะท่องไว้เพื่อให้ชีวิตดูดีในสายตามารดา

“เอาไว้เถอะลูก ถือว่าดูแลไว้แทนแม่ก็ได้ ของคุณยายเป็นของแม่ ต่อไปก็เป็นของหนูอยู่ดี”

“แล้วลูกชายแม่ล่ะ ไม่เก็บไว้ให้ล่ะ”

นี่เป็นอีกเรื่องที่จอมใจอดน้อยใจไม่ได้เพราะแม่มีลูกใหม่ มีครอบครัวใหม่ไปแล้ว เด็กชายหัสดี หรือ ฮง ตอนนี้ 8 ขวบแล้วแต่เธอยังไม่เคยเจอน้องชายคนนี้สักครั้ง

“ฮงยังเด็ก แม่ไม่อยากคิดอะไรไกลนักหรอก” จริยาไม่เคยคิดไกลถึงไม่ได้คิดว่าการแต่งงานใหม่จะทำให้ลูกสาวห่างเหินออกไปได้ถึงเพียงนี้

“แม่อิ่มหรือยัง จะได้กลับกัน” จอมใจหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวมไว้ ไม่อยากให้มารดาเห็นแววตาขัดเคืองใจที่ได้ยินชื่อน้องชายต่างบิดา เธอไม่อยากถูกหาว่าอิจฉาเด็กชายแม้มันจะเป็นความจริงก็ตาม

“แล้วเรื่องบ้านสวน” จริยาถามย้ำอีกครั้ง

“ก็เอาอย่างที่แม่ว่าก็ได้ แต่จอมไม่รับปากนะว่าจะดูแลได้ดีหรือเปล่า” คนเป็นแม่ได้คำตอบแล้วก็โล่งใจ อย่างน้อยหากจอมใจมีปัญหาจริงๆ บ้านสวนหลังนี้คงพอจะช่วยอะไรได้บ้าง

“งั้นแม่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน จอมไปรอที่รถเลยก็ได้ลูก เดี๋ยวแม่เดินไปหา” จริยาลุกออกไปจากโต๊ะ หญิงสาวจึงเรียกพนักงานคิดเงินก่อนเดินไปรอมารดาที่ลานจอดรถ

แต่ไม่ทันจะก้าวไปถึงรถที่จอดอยู่ ชายฉกรรจ์ชุดดำสองคนก็โผล่มาดักหน้าเอาไว้!

ทิวาเดินดูไม้เก่าที่ถูกเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในโกดังโปร่ง บางมุมชิ้นส่วนไม้ที่วางกองไว้บ่งบอกว่าถูกถอดมาจากเรือนไทยบ้าง เฟอร์นิเจอร์เก่าบ้าง

“มีที่ถูกใจบ้างไหมครับคุณทิ้ว” เจ้าของร้านถามขึ้นเมื่อเห็นลูกค้าประจำเอาแต่กอดอกจ้องแล้วจ้องอีกแต่ไม่ตัดสินใจสักที

“นายจ้างผมเขาอยากได้ศาลาเล็กๆไว้ในสวน ผมกำลังคิดว่าจะใช้ไม้แบบไหนดี”

“ทำไมไม่ใช้ของใหม่ที่เขาทำขายกันล่ะครับ”

“พวกเศรษฐีน่ะลุง จะทำศาลาในสวนสักหลังก็ไม่อยากให้เหมือนใคร”

“เศรษฐีระดับไหนล่ะครับคุณทิ้ว” คำว่าเศรษฐีไม่สามารถบ่งบอกได้ชัดเจนนักสำหรับยุคสมัยนี้ บ้างว่าสิบล้านก็เป็นเศรษฐีได้

“ระดับผมตายแล้วเกิดสักสิบชาติคงไม่มีเท่าเขานั่นล่ะลุง ดีไม่ดีจากศาลาผมว่ามันจะเหมือนเป็นบ้านอีกหลังสำหรับชาวบ้านอย่างเราๆก็ได้”

จากรูปที่ถูกส่งมาให้เจ้าของบ้านอยากได้ศาลาทรงยุโรปสีขาว แต่อยากได้ขนาดใหญ่กว่าในรูปและสามารถกันแดดกันฝนได้อย่างเต็มที่ๆสุด

ไอ้คำว่าเต็มที่ๆสุดนี่ล่ะที่ทำให้ทิวาตงิดๆในใจ ศาลามันก็กันแดดกันฝนได้อยู่แล้ว แต่ถ้าจะให้เต็มสตรีมขนาดนั้นคงได้สร้างเป็นบ้านหลังเล็กๆแทนเสียมากกว่า แต่ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้วในเมื่อเป็นความต้องการของผู้จ้าง เขามีหน้าที่ตอบสนองก็เท่านั้น

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ยิ่งดีสิครับ ผมจะได้ขายไม้ล็อตนี้ให้คุณไปหมดเลย” หากจากศาลากลายเป็นบ้าน สำหรับคนขายไม้มีแต่ได้กับได้

เลือกไม้ได้แล้วชายหนุ่มรู้สึกท้องร้องจึงแวะหาอะไรกินก่อนกลับได้ยินว่าร้านอาหารแถวพระสมุทรเจดีย์อร่อยหลายร้าน ไหนๆมาถึงแถวนี้ทั้งที่จึงตัดสินใจแวะเข้าไปชิม แต่ต้องเบรกรถแทบตัวโก่งเพราะหญิงสาวในชุดดำวิ่งมาตัดหน้ารถเขาเข้าพอดี

“กรี๊ด!” สาวร่างระหงร้องลั่น

นี่เธอต้องมาตายอยู่ข้างถนนแบบนี้เหรอเนี่ย แต่เมื่อได้สติจึงเห็นว่ารถจอดห่างออกไปพอควร ร่างกายเธอไม่ได้รับการกระทบกระเทือนใดๆ

“คุณทำไมวิ่งมาตัดหน้ารถแบบนี้ ไม่อยากแก่ตายอย่างสงบหรือไงคุณ” ทิวาปรี่ลงจากรถใจหายใจคว่ำไม่น้อยไปกว่าคนเกือบถูกชน เพราะเขาเองไม่อยากมีประวัติขับรถชนคนตายเช่นกัน

“มีคนจะจับตัวฉัน” จอมใจได้สติรีบวิ่งเข้าไปหาทิวาพลางชี้ไปด้านหลังที่เป็นทางเข้าร้านอาหารทะเล

ชายฉกรรจ์สองคนที่คิดจะพาตัวหญิงสาวไปด้วยกันเห็นมีชายแปลกหน้าเข้ามาเกี่ยวข้องจึงพากันชะงัก ไม่อยากทำให้เรื่องนี้ใหญ่โตเกินไป จึงชี้นิ้วมาที่หญิงสาวเป็นการเตือนว่าเรื่องไม่จบลงเท่านี้แน่ๆก่อนจะพากันหลบออกไป

“พวกนั้นจะจับคุณทำไม” ท่าทางตื่นกลัวราวลูกนกเปียกฝนทำให้ทิวาไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องโกหก

“แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะ” เมื่อเห็นว่าตนเองปลอดภัย จอมใจจึงหายจากอาการหวาดกลัวทันควัน

น้ำเสียงแปร่งหูดูไม่สำนึกบุญคุณแบบนี้ทำให้ชายหนุ่มต้องมองใบหน้าใต้แว่นดำอย่างพิจารณา เพียงเห็นจมูกโด่งสวยได้รูปและริมฝีปากบางเชิดเต็มตาเขาก็จำหล่อนได้ทันที

“คุณอีกแล้วเหรอ” ทิวาดึงแว่นดำบนหน้าสวยนั่นออกเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจำไม่ผิดคน

“ไอ้บ้ามาดึงแว่นฉันไปทำไม คิดจะขโมยของฉันหรือไง” จอมใจรีบกระชากโอคเล่ย์กรอบดำสนิทของเธอคืนมาอย่างไม่พอใจ หญิงสาวแทบไม่มองหน้าเขาก้าวฉับๆออกไปทันที

“อีกแล้วนะคุณ” ทิวาอดรนทนไม่ได้ต้องกระชากร่างบางนั้นกลับมาให้พูดกับเขา

“อะไรของนายเนี่ย” มือคล้ำแดดที่ดึงแขนเธอไว้ ทำให้จอมใจจำได้

“นายดำตับย่าง” หญิงสาวเผลออุทานออกมา

“คุณเรียกผมว่าอะไรนะ” เสียงรถแล่นผ่านไปได้จังหวะพอดีทำให้เขาได้ยินไม่ถนัดนักว่าหญิงสาวเรียกเขาว่าอะไร จอมใจไม่ตอบสะบัดแขนให้พ้นจากการเกาะกุม

“นายจะเอาอะไรกับฉันอีก อย่าบอกนะว่าคราวก่อนพันนึงมันไม่พอ” หญิงสาวพาลคิดไปว่าเขาโกรธเรื่องคราวก่อน

“คุณนี่มันยังไงนะ พูดขอโทษไม่ได้ พูดขอบคุณก็ไม่เป็นหรือไง”

“ขอบคุณเหรอ ขอบคุณเรื่องอะไร นายต่างหากที่ต้องขอโทษฉัน ที่เกือบขับรถชนฉัน” จอมใจพูดอย่างไม่เห็นว่าเธอทำอะไรผิดตรงไหน

แม่คุณคิดได้นะ วิ่งมาตัดหน้ารถเขาเองแท้ๆ ยังยัดข้อหาให้เขาเสียอีก

“มีอะไรกันลูก” จริยาออกจากห้องน้ำรีบตามไปยังลานจอดรถแต่ไม่เห็นลูกสาวอยู่ตรงนั้นจึงเดินออกมาดูที่ด้านหน้าร้านติดถนนใหญ่

“ไม่มีอะไรหรอกแม่ เราไปกันเถอะ” จอมใจสวมแว่นกันแดดดึงมารดาให้เดินออกไปด้วยกัน

“นี่คุณ ยังไงก็ไปแจ้งความไว้ด้วยล่ะ หายตัวไปตำรวจเขาจะได้ช่วยตาม”

ทิวาอดไม่ได้ต้องตะโกนไล่หลังมาถึงหญิงสาวไม่คิดจะขอโทษหรือขอบคุณเขาสักคำก็ตาม แต่เรื่องชายแปลกหน้าที่จะจับตัวเธอคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ

“เขาพูดเรื่องตำรวจทำไมกันลูก แล้วเขาเป็นใคร” จริยารีบถามอย่างเป็นห่วง

“อย่าไปสนใจคนบ้าเลยแม่ จอมไม่รู้จักคนแบบนั้นหรอก” หญิงสาวตัดบทไม่อยากให้มารดารู้ว่าพวกทวงหนี้กำลังเริ่มความรุนแรงกับเธอมากขึ้นเสียแล้ว

ต่อให้กล้าแกร่งแค่ไหนแต่เมื่อเจอคำขู่และคิดเอาชีวิตกันแบบนี้จอมใจก็สู้ไม่ไหวเหมือนกัน หลังจากส่งจริยาที่โรงแรม พวกทวงหนี้ก็โทรหาเธอ

“นึกว่าจะเชิญมาคุยกันเสียหน่อย วันนี้เราเลยไม่ได้ตกลงกัน” เสียงนั้นพูดเหมือนกำลังคุยธุรกิจธรรมดาๆกับอีกฝ่าย

‘เชิญมาคุยกับผีน่ะสิ’

มาถึงไม่พูดไม่จาจะลากเธอขึ้นรถ มีเหรอเธอจะยอมง่ายๆถึงต้องวิ่งหนีออกมาหน้าถนนอย่างไม่คิดชีวิตแบบนั้น แต่หญิงสาวก็ไม่กล้าพูดคำนั้นออกไป

“เรื่องเงินฉันจะรีบจัดการให้ แต่อย่าทำแบบนี้กับฉันอีก ไม่อย่างงั้น…”

“ไม่งั้นจะทำไม” อีกฝ่ายถาม

“ฉัน…ฉันจะแจ้งตำรวจ” คำตะโกนไล่หลังก่อนหน้านี้ทำให้เธอคิดได้ขู่พวกมันไปก่อน

“หึ…” เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ก็ลองดูสิ” คำตอบกลับมาเย็นเยียบอย่างไม่หวาดกลัวกฎหมายบ้านเมืองสักนิด ทำเอาอีกฝ่ายที่ได้ยินหัวใจแทบหยุดเต้น

“คนเราเป็นหนี้ก็ต้องใช้ ถ้าเธอแจ้งตำรวจดอกเบี้ยคราวนี้จะไม่ใช่แค่ตัวเลขแต่อาจเปลี่ยนเป็นชีวิตเธอก็ได้ ยิ่งอยู่คนเดียวยิ่งจัดการง่ายจะตายไป”

ความเงียบสงัดกลับมาอีกครั้งเมื่อพวกมันวางสายไปแล้ว คำขู่นั่นทำให้จอมใจหมดแรง ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอจะไปสู้อะไรพวกมันได้

“พ่อจ๋าจอมขอโทษ จอมรักษาของที่พ่อให้ไว้ไม่ได้สักอย่าง”

หยดน้ำใสๆไหลรินจากดวงตาคู่สวย นึกโกรธและเกลียดตัวเองที่จำใจต้องขายทุกอย่างใช้หนี้พวกนั้นไป โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ติดตามบทต่อไปได้ในวันที่ 25 สค.